Αγρίμια θα συναντήσεις πολλά. Κουλουριασμένα πίσω από τα δέντρα, θα παρακολουθούν την κάθε σου κίνηση και αθόρυβα θα την καταγράφουν με το ανεξίτηλο μελάνι τους. Σαν πέσει η νύχτα, τα μάτια τους θα αστράψουνε μες στο σκοτάδι και με τα ουρλιαχτά τους θα σκίσουνε την ησυχία προσπαθώντας να σε τρομάξουν. Αν όμως δεν τα φοβηθείς και δείξεις τόλμη, θα ακούσεις γνώριμες τραγουδιστές φωνές να βγαίνουν απ’ τα λαρύγγια τους. Αυτά δεν είναι συνηθισμένα αγρίμια. Είναι άνθρωποι που δεν είχαν το θάρρος να βγουν από νωρίς στο φως και έμαθαν να ζούνε στο σκοτάδι.
Τα αγρίμια τούτα μην κάνεις το λάθος και τα πλησιάσεις απότομα, γιατί θα το βάλουνε στα πόδια και θα εξαφανιστούν ίσως για πάντα μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων. Αν θελήσεις να γνωρίσεις την ανθρώπινη μορφή τους, τότε κάτσε να ξαποστάσεις στη σκιά ενός δέντρου και περίμενε να κάνουν εκείνα την πρώτη κίνηση. Αν φανείς φιλικός και αληθινός, εκείνα σιγά-σιγά θα βγουν από τις κρυψώνες τους και θα ‘ρθουν να σε συναντήσουν.
Με τα γόνατα τους στο στήθος θα καθίσουν στη σκιά ενός αντικρινού δέντρου και θα σε περιεργάζονται. Μην φοβηθείς τα μάτια τους που θα προσπαθούν να καθρεφτιστούν μες στα δικά σου. Μπορεί να μοιάζουν με λόγχες που μπήγονται στις ίριδες. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι στόματα που προσπαθούν να ξεδιψάσουν.
Μέρα με τη μέρα τα αγρίμια θα έρχονται κοντύτερα. Μην νομίσεις, όμως, πως ημέρωσαν και χαλάσεις την αρμονία με τις κινήσεις σου, γιατί αυτά θα κάνουν πίσω. Αν τα δεις να χάνονται μέσα στο δάσος, μην απορήσεις. Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται είναι η ίδια τους η υπόσταση. Είναι μήπως ξαφνικά διαπιστώσουν πως είναι άνθρωποι. Μήπως ξαφνικά νιώσουν πως ημέρωσαν.
Γι’ αυτό μην νομίσεις πως σε εγκατέλειψαν. Καθώς θ’ αρχίσει να χαράζει, θα τα δεις να γυρίζουν πίσω έτοιμα να σ’ αφήσουν να τα πλησιάσεις. Αν τυχόν, όμως δεν σε βρουν εκεί, τότε λαβωμένα θα συρθούν πίσω στις κρυψώνες τους γλείφοντας τις πληγές τους για να γιάνουν.
Τα αγρίμια τούτα μην κάνεις το λάθος και τα πλησιάσεις απότομα, γιατί θα το βάλουνε στα πόδια και θα εξαφανιστούν ίσως για πάντα μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων. Αν θελήσεις να γνωρίσεις την ανθρώπινη μορφή τους, τότε κάτσε να ξαποστάσεις στη σκιά ενός δέντρου και περίμενε να κάνουν εκείνα την πρώτη κίνηση. Αν φανείς φιλικός και αληθινός, εκείνα σιγά-σιγά θα βγουν από τις κρυψώνες τους και θα ‘ρθουν να σε συναντήσουν.
Με τα γόνατα τους στο στήθος θα καθίσουν στη σκιά ενός αντικρινού δέντρου και θα σε περιεργάζονται. Μην φοβηθείς τα μάτια τους που θα προσπαθούν να καθρεφτιστούν μες στα δικά σου. Μπορεί να μοιάζουν με λόγχες που μπήγονται στις ίριδες. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι στόματα που προσπαθούν να ξεδιψάσουν.
Μέρα με τη μέρα τα αγρίμια θα έρχονται κοντύτερα. Μην νομίσεις, όμως, πως ημέρωσαν και χαλάσεις την αρμονία με τις κινήσεις σου, γιατί αυτά θα κάνουν πίσω. Αν τα δεις να χάνονται μέσα στο δάσος, μην απορήσεις. Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται είναι η ίδια τους η υπόσταση. Είναι μήπως ξαφνικά διαπιστώσουν πως είναι άνθρωποι. Μήπως ξαφνικά νιώσουν πως ημέρωσαν.
Γι’ αυτό μην νομίσεις πως σε εγκατέλειψαν. Καθώς θ’ αρχίσει να χαράζει, θα τα δεις να γυρίζουν πίσω έτοιμα να σ’ αφήσουν να τα πλησιάσεις. Αν τυχόν, όμως δεν σε βρουν εκεί, τότε λαβωμένα θα συρθούν πίσω στις κρυψώνες τους γλείφοντας τις πληγές τους για να γιάνουν.
