Temporary Alien

RED

2009-04-15T16:25:00.011+03:00

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Κοκκίνω. Το παράξενο αυτό όνομα της το είχαν δώσει οι γονείς της γιατί εξαιτίας μιας σπάνιας ασθένειας του αίματος η κόρη τους είχε γεννηθεί κατακόκκινη. Όταν έγινε τριών χρονών το κόκκινο χρώμα υποχώρησε, οι γονείς της όμως την είχαν ήδη βαφτίσει κι έτσι το όνομα της έμεινε. Ούτε η μαμά της Κοκκίνως ούτε ο μπαμπάς της σκέφτηκαν ποτέ πως αυτό δεν ήταν όνομα για μικρό παιδί. Στο δημοτικό οι συμμαθητές της την κορόιδευαν καθημερινά και απρόκλητα για το όνομά της κάνοντάς την να κοκκινίζει από ντροπή κάτι που τους έδινε αφορμή για περισσότερα γέλια. Η Κοκκίνω σύντομα κατάλαβε πως το να βάζει τα κλάματα ήταν γι’αυτούς εξ’ίσου αστείο με το όνομά της, γι’αυτό και έμαθε να καταπίνει τον κόμπο που σχηματιζόταν στο λαιμό της και με στεγνά μάτια να αποτραβιέται ηττημένη. Κάποια φορά δοκίμασε να υπερασπιστεί τον εαυτό της λέγοντας τους την ιστορία πίσω από το όνομα, αλλά το μόνο που κατάφερε με αυτόν τον τρόπο ήταν να δώσει τροφή στη φαντασία τους. Οι συμμαθητές της την φαντάστηκαν τερατόμορφη και κατακόκκινη να ξεπηδά από την κοιλιά της μαμάς της γεμάτη αίματα και βλέννες και να τρομάζει τους πάντες. Από τότε η Κοκκίνω έπαψε να είναι γι’αυτούς απλά το κοριτσάκι με το αστείο όνομα και έγινε το κόκκινο φρικιό. Ηττημένη για άλλη μια φορά και ανήμπορη να αντιδράσει τους άφησε να την φωνάζουν με το καινούργιο της όνομα αλλά δεν ξαναβγήκε στην αυλή για διάλειμμα. Όταν άδειαζε η τάξη, καθόταν στο περβάζι του παραθύρου και κρυμμένη πίσω από την κουρτίνα παρακολουθούσε από ψηλά τους συμμαθητές της να παίζουν. Τα αγόρια έπαιζαν ποδόσφαιρο και τα κορίτσια λαστιχάκι. Η Κοκκίνω ήταν καλή στο λαστιχάκι. Έπαιζε μόνη της στο σπίτι στερεώνοντάς το ανάμεσα σε δύο καρέκλες. Το παιχνίδι όμως ήταν βαρετό και τέλειωνε γρήγορα γιατί οι καρέκλες δεν ήταν και πολύ καλοί αντίπαλοι. Η Κοκκίνω ήθελε πολύ να παίξει λαστιχάκι με πραγματικούς ανθρώπους, ήξερε όμως πως στο σχολείο δεν θα έπαιζε ποτέ, ούτε λαστιχάκι ούτε κανένα άλλο παιχνίδι γιατί για τους συμμαθητές της θα ήταν πάντοτε το κόκκινο φρικιό. Γι’αυτό και για χρόνια κρυμμένη πίσω από την κουρτίνα της τάξης της άφηνε τον κόμπο στο λαιμό της να γίνει δάκρυα και έκλαιγε μέχρι να τον λύσει.

Μια μέρα σε ένα διάλειμμα καθώς περνούσε έξω από το γραφείο του διευθυντή άκουσε έναν δάσκαλο να μιλάει για το κόκκινο φρικιό αλλά προς έκπληξή της κανένα δάκρυ δεν κύλησε στα μάγουλά της. Η Κοκκίνω κοντοστάθηκε περιμένοντας τα δάκρυα να έρθουν και όταν εκείνα αρνήθηκαν το κάλεσμά της, εκείνη χαμογέλασε πλατιά και κατευθύνθηκε προς την τάξη της. Στην τάξη δεν υπήρχε ψυχή οπότε ανενόχλητη πήρε το κολατσιό της από την τσάντα της και πλησίασε στο παράθυρο. Κάτω στην αυλή οι συμμαθητές της έπαιζαν τα γνωστά παιχνίδια τους. Εκείνη όμως δεν πήρε τη γνωστή της θέση στο περβάζι αλλά έκανε μεταβολή και με το κολατσιό της στο χέρι βγήκε από την τάξη, προχώρησε στο διάδρομο, προσπέρασε το γραφείο του διευθυντή, κατέβηκε τη μεγάλη μαρμάρινη σκάλα και σπρώχνοντας με αποφασιστικότητα τη βαριά ξύλινη εξώπορτα βγήκε στην αυλή για διάλειμμα. Χωρίς να το ξέρει είχε κερδίσει την πρώτη της μάχη σε αυτή τη ζωή. Σταδιακά οι συμμαθητές της έπαψαν να την κοροϊδεύουν. Εκείνη όμως δεν το πήρε χαμπάρι γιατί πλέον είχε πάψει να ασχολείται.

Λόγω της κακής αρχής που είχε κάνει με το παράξενο όνομά της, η Κοκκίνω δεν απέκτησε ποτέ φίλους. Ο μόνος της φίλος υπήρξε ο παππούς της, ο κύριος Μαχάτμα που ήταν Ινδός. Ινδή ήταν και η μαμά της, η κόρη του κύριου Μαχάτμα, η οποία είχε παντρευτεί τον μπαμπά της που ήταν Έλληνας. Για την ιστορία, ο μπαμπάς της ήταν διπλωμάτης και είχε γνωρίσει τη μαμά της στην Ινδία όταν δούλευε εκεί στην Ελληνική πρεσβεία. Η μαμά της ήταν τότε μοντέλο. «Έρωτας με την πρώτη ματιά» λεγόταν αυτό που έπαθε ο μπαμπάς της ένα βράδυ σε μια δεξίωση όταν πρωτοαντίκρυσε τη μαμά της. Η μαμά της ήταν πολλά χρόνια μικρότερη του, αλλά και εκείνη έρωτα με την πρώτη ματιά έπαθε, γι’αυτό και παντρεύτηκαν δύο μήνες μετά από εκείνη τη δεξίωση. Στην αρχή έζησαν στην Ινδία αλλά όταν ο μπαμπάς της Κοκκίνως αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ελλάδα η μαμά της τον ακολούθησε. Η Κοκκίνω γεννήθηκε ένα χρόνο αφότου γύρισαν και έμοιαζε στον μπαμπά της τον Έλληνα. Απ’τη μαμά της είχε πάρει μόνο τα μάτια που ήταν μπλέ. Η μαμά της είχε μπλε μάτια, πράγμα σπάνιο για Ινδή, και αυτά άρεσαν πολύ στους φωτογράφους που την φωτογράφιζαν για τα περιοδικά μόδας. Στην Ελλάδα η μαμά της δούλεψε για λίγο ως μοντέλο, αλλά όταν γεννήθηκε η Κοκκίνω και πήρε κάμποσα κιλά σταμάτησε το μόντελινγκ και άρχισε να δουλεύει σε πρακτορεία επιλέγοντας άλλα μοντέλα για φωτογραφήσεις και πασαρέλες. Η μαμά της δεν ασχολήθηκε καθόλου με την ανατροφή της κόρης της. Αυτήν την ανέθεσε αποκλειστικά σε νταντά. Όσο για τον μπαμπά της, εκείνος έλειπε συνέχεια σε δουλειές και όταν γύριζε στο σπίτι ήθελε μόνο να κλείνεται στο δωμάτιο με τη μαμά. Κάπως έτσι η Κοκκίνω συνήθισε να περνά ώρες ατελείωτες μόνη της στο σπίτι και να ζει χωρίς τους γονείς της, αν και κατοικούσε στο ίδιο σπίτι με αυτούς.

Όταν πήγε για πρώτη φορά στο σχολείο ήταν η νταντά της που τη συνόδευσε στην τάξη και τη σύστησε στη δασκάλα της γιατί η μαμά της είχε κοιμηθεί αργά το προηγούμενο βράδυ και δεν είχε μπορέσει να ξυπνήσει στην ώρα της. Όταν το μεσημέρι η Κοκκίνω γύρισε κλαμένη στο σπίτι γιατί κάποια παιδιά της είχαν κλέψει το κολατσιό της η νταντά ήταν εκείνη που της μαγείρεψε τηγανητές πατάτες για να την παρηγορήσει μια και το φαγητό στην κατσαρόλα ήταν σπανακόρυζο. Η μαμά της που είχε αργήσει να ξυπνήσει και έφευγε φουριόζα για δουλειά την ώρα που το σχολικό άφηνε την Κοκκίνω στην πόρτα δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με τα «δράματα» της κόρης της, όπως τα έλεγε. Η Κοκκίνω δεν ήξερε αν οι άλλες μαμάδες ασχολούνταν με τα δράματα των δικών τους κορών γιατί στο σχολείο δεν είχε καμία φίλη για να ρωτήσει. Κάτι όμως της έλεγε πως εκείνων οι μαμάδες ήταν διαφορετικές γιατί όλο άκουγε τις συμμαθήτριές της να λένε «η μανουλίτσα μου εκείνο και η μανουλίτσα μου το άλλο». Όταν πήγαινε τρίτη δημοτικού ένα απόγευμα η Κοκκίνω άκουσε τη μαμά της να λέει στο τηλέφωνο πως εξαιτίας του νιάνιαρου είχε σταματήσει το μόντελιγκ αλλά πως δεν θα γινόταν για χάρη του και χαρωπή νοικοκυρά. Δεν πρόλαβε να ακούσει τη συνέχεια γιατί η μαμά της γύρισε απότομα προς το μέρος της και την κάρφωσε με ένα βλέμμα γεμάτο μίσος που της πάγωσε το αίμα. Μόλις είδε τη μαμά της να σηκώνεται αγριεμένη από τον καναπέ η Κοκκκίνω τράπηκε σε φυγή και κλείστηκε γρήγορα στο δωμάτιό της. Απ’το βάθος του διαδρόμου άκουσε τη μαμά της να της φωνάζει κάτι ακατάληπτο στα Αγγλικά και να κλείνει με δύναμη την πόρτα του σαλονιού.

Η Κοκκίνω θα περνούσε πολλές ακόμα ώρες και μέρες μονάχη στο δωμάτιό της κάνοντας παρέα στον εαυτό της. Η μέρα όμως που δεν θα αισθανόταν ποτέ ξανά μόνη και ανεπιθύμητη δεν αργούσε να έρθει. Μισό χρόνο αργότερα, όταν ξεκινούσε την τετάρτη δημοτικού, ο παππούς της ο Ινδός ήρθε από την Ινδία για να μείνει στην Ελλάδα. Η Κοκκίνω δεν ήξερε γιατί συνέβη αυτό και δε ρώτησε να μάθει γιατί ο παππούς της, τον οποίο μέχρι τότε δεν γνώριζε, έγινε από την πρώτη στιγμή ο καλύτερός της φίλος. Με τον παππού, όπως και με την μαμά της, μιλούσαν στα Αγγλικά. Επειδή όμως ο κύριος Μαχάτμα ήταν μορφωμένος άνθρωπος και ήξερε και Αρχαία Ελληνικά, με τα χρόνια και με τη βοήθεια της Κοκκίνως έμαθε και Νέα [Ελληνικά]. Της Κοκκίνως της άρεσε πολύ η παρέα με τον παππού γι’αυτό και κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαινε στο σπίτι του.

Ο κύριος Μαχάτμα δεν είχε σύζυγο. Την είχε χάσει όταν η μαμά της Κοκκίνως ήταν μωρό και το μωρό, του το είχαν μεγαλώσει νταντάδες. Ο κύριος Μαχάτμα ήταν πολύ πλούσιος και γι’αυτό μπορούσε να έχει πολλές νταντάδες και πολλούς υπηρέτες. Ο ίδιος δεν ασχολήθηκε με την ανατροφή της κόρης του και ίσως γι’αυτό θέλησε να ασχοληθεί με την ανατροφή της εγγονής του. Ο κύριος Μαχατμά την αγαπούσε πολύ την Κοκκίνω και ας ήταν μισή Ελληνίδα. Στα νιάτα του είχε ταξιδέψει πολύ και είχε εξοικειωθεί με άλλους λαούς. Τους Έλληνες τους εκτιμούσε ιδιαίτερα για τον πολιτισμό τους και γι’αυτό πολύ του άρεσε που η εγγονή του τον βοηθούσε με τα Νέα Ελληνικά. Όταν η Κοκκίνω γύριζε από το σχολείο και πριν σερβιριστεί το φαγητό εκείνος ανυπόμονα κοίταζε τα τετράδιά της για να δει τι είχε μάθει η εγγονή του στο μάθημα των Ελληνικών. «Βρε παππού ακόμα δεν φάγαμε», έλεγε εκείνη και του έκλεινε τα τετράδια, κάνοντας χώρο στο τραπέζι για να σερβιριστεί το μεσημεριανό. Το φαγητό το μαγείρευε και το σέρβιρε ο Νάντι, ο αγαπημένος υπηρέτης του παππού της. Ο Νάντι που είχε υπηρετήσει πιστά τον κύριο Μαχάτμα για τριάντα χρόνια είχε έρθει μαζί του από την Ινδία και θα τον ακολουθούσε και στην άκρη του κόσμου αν χρειαζόταν. Είχε γεράσει πλάι του, δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε αποκτήσει παιδιά, γι’αυτό και την Κοκκίνω φαινόταν να την αγαπάει σαν παιδί του. Και εκείνη όμως τον αγαπούσε και ξετρελαινόταν για τη μαγειρική του. Η Κοκκίνω μπορούσε πάντα να μαντεύει τι φαγητό μαγειρευόταν στην κουζίνα γιατί οι μυρωδιές των μπαχαρικών από τα φαγητά του Νάντι δραπέτευαν από τις χαραμάδες που άφηναν οι πόρτες και τα παράθυρα και την καλωσόριζαν στην αυλή του σπιτιού όταν επέστρεφε από το σχολείο.

Κάθε μεσημέρι μετά το φαγητό η Κοκκίνω έκανε τα μαθήματά της και μετά βοηθούσε τον παππού της με τα Ελληνικά του. Με τη σειρά του εκείνος την μάθαινε πιάνο και σκάκι. Τις κρύες μέρες του χειμώνα καθόντουσαν δίπλα στο τζάκι, εκείνος στην αγαπημένη του βελούδινη πολυθρόνα και εκείνη στην αγαπημένη της γωνιά στον καναπέ, και της διηγούνταν ιστορίες για την εποχή που εκείνος ταξίδευε στον κόσμο. Η Κοκκίνω είχε διαβάσει για τις χώρες που είχε επισκεφθεί ο παππού της στο μάθημα της γεωγραφίας στο σχολείο. Τίποτα όμως από εκείνα που της διηγούνταν εκείνος δεν υπήρχε στα βιβλία της. Ο παππούς της δεν της μίλαγε ούτε για τον πληθυσμό της κάθε χώρας, ούτε για το πολίτευμα της ούτε και για τις βασικές της πηγές πλούτου. Ούτε, όμως για αξιοθέατα και μουσεία του άρεσε να μιλά, όσο και αν τα τελευταία τα θεωρούσε σημαντική πηγή γνώσεων. Εκείνος σε πλακόστρωτα σοκάκια πόλεων την ταξίδευε με τις διηγήσεις του και στις αγαπημένες του κρυφές γωνιές. Σε ηλιόλουστα υπαίθρια στέκια μεγάλων διανοητών την ακούμπαγε και την άφηνε να γεύεται τις τοπικές σπεσιαλιτέ, ενώ εκείνος μίλαγε με τους διανοητές για πολιτική και ποίηση και φιλοσοφία. Υπό των ήχο κλασσικών μουσικών την ξεναγούσε σε κήπους και πάρκα μιλώντας της για σπάνια ήδη φυτών και πουλιών, αλλά και για σπάνιες εκτελέσεις κλασσικών συμφωνιών. Καμιά φορά και στην Ινδία την ταξίδευε ο παππούς της για να της μιλήσει για την εποχή της Αγγλικής αποικιοκρατίας. Η αποικιοκρατία όμως δεν την ενδιέφερε καθόλου την Κοκκίνω. Εκείνη μόνο για άλλους τόπους ήθελε να ακούει για να ταξιδεύει με τη φαντασία της στα σοκάκια και στα στέκια και στα πάρκα τους λίγο πριν την πάρει ο ύπνος τα βράδια. Γιατί πριν την πάρει ο ύπνος μόνο να ταξιδεύει ήθελε. Να φεύγει από το δωμάτιό της και από το σώμα της και να χάνεται σε άλλους κόσμους για να μην νιώθει τίποτα.

Η Κοκκίνω μπορούσε να μένει στον παππού της μονάχα μέχρι της επτά το απόγευμα. Μετά έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι της, όσο και αν δεν έβρισκε το λόγο. Ο μπαμπάς της έστελνε τον οδηγό του να την πάρει και όταν πια έφτανε στο σπίτι η νταντά αναλάμβανε να της δώσει το γάλα της και να την προετοιμάσει για ύπνο. Η μαμά της τις περισσότερες φορές ήταν εκεί, αλλά σπάνια της μιλούσε. Ο μπαμπάς της γύριζε πιο αργά. Πολύ συχνά η Κοκκίνω έπρεπε να μπει στο σπίτι από την πόρτα της κουζίνας γιατί η μαμά της είχε κόσμο και δεν ήθελε η κόρη της να της χαλάσει το ίματζ, όπως έλεγε. Η Κοκκίνω το είχε συνηθίσει. Εφόσον αυτή η εκδοχή της πραγματικότητας της είχε δοθεί από την αρχή, με αυτή την εκδοχή είχε μάθει να ζει, χωρίς να την αμφισβητεί ή να επιθυμεί να την αλλάξει. Άλλωστε τι την ένοιαζε; Εκείνη είχε τον παππού της.

Ο παππούς της όμως όταν είχε έρθει από την Ινδία ήταν ήδη αρκετά μεγάλος σε ηλικία και παρά την απολύτως υγιεινή ζωή που έκανε αποδείχθηκε αδύναμο σκαρί. Πέθανε μια μέρα στην αγαπημένη του πολυθρόνα όταν η Κοκκίνω έλειπε στο σχολείο. Εκείνη πήγαινε τότε δευτέρα γυμνασίου. Ο Νάντι που τον βρήκε νεκρό όταν του πήγε το τσάι του δεν μπόρεσε να ειδοποιήσει κανέναν γιατί δεν είχε καταφέρει να μάθει Ελληνικά. Όταν λοιπόν η Κοκκίνω γύρισε από το σχολείο δεν είχε χρόνο να σοκαριστεί από τον ξαφνικό χαμό του παππού της, γιατί έπρεπε να ειδοποιήσει τη μαμά της και το ασθενοφόρο. Οι τραυματιοφορείς με τα χίλια ζόρια κατάφεραν να την ξεκολλήσουν από πάνω του. Τον είχε αγκαλιάσει σφιχτά και είχε κουρνιάσει στην πλέον κρύα του αγκαλιά και έκλαιγε με ένα κλάμα που σταματημό δεν είχε. Τη μαμά της στάθηκε δύσκολο να την βρει γιατί ήταν σε μια φωτογράφηση, και, όταν τελικά ήρθε μετά από ώρες, ο παππούς της είχε ήδη μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Όταν η μαμά της προσπάθησε να τη χώσει στο αυτοκίνητό και να την πάει σπίτι, εκείνη γαντζώθηκε από τον Νάντι βγάζοντας ένα απόκοσμο ουρλιαχτό. Η μαμά της τρόμαξε τόσο που την παράτησε με ένα «ντεν πα να κάνει ό,τι τέλει» με τα σπαστά της Ελληνικά, για να μην καταλάβει και ο Νάντι, και έφυγε με την ίδια αδιαφορία με την οποία είχε έρθει.

Η Κοκκίνω έμεινε όλο το βράδυ κουλουριασμένη στην πολυθρόνα του παππού και αποκοιμήθηκε νηστική χωρίς να δοκιμάσει το εξαιρετικό φαγητό του Νάντι. Στον ύπνο της είδε όνειρα ωραία. Με τον παππού της, λέει, περπατούσαν παρέα στην δυτική όχθη του Σηκουάνα και έπιναν καφέ με κάτι σουρεαλιστές που εκείνος είχε γνωρίσει. Μετά πήδηξαν στο Λονδίνο για να ακούσουν κλασσική μουσική στο Κόβεντ Γκάρντεν. Μετά είδε το παππού της να την ξεναγεί στην έπαυλή του στην Ινδία και να της λέει ότι ήταν όλη δική της. Ήταν και ο Νάντι εκεί και μαγείρευε γαρίδες με κάρυ στην κουζίνα. Το κάρυ μύριζε τόσο έντονα μέσα στο όνειρό της που την ξύπνησε.

Είχε ξημερώσει και ο Νάντι στην κουζίνα ετοίμαζε ήδη το μεσημεριανό. Το ρολόι του τοίχου σήμανε δώδεκα. Δεν την είχε ξυπνήσει για να πάει στο σχολείο. Αγουροξυπνημένη η Κοκκίνω κοίταξε γύρω της αναζητώντας τον παππού της. Το βλέμμα της σταμάτησε για λίγο στο παλιό του όπλο που έστεκε πάνω στο τζάκι ενθύμιο των ημερών που ο κύριος Μαχάτμα είχε υπάρξει γενναίος πολεμιστής. Όταν η Κοκκίνω θυμήθηκε πως ο παππούς της είχε πεθάνει έβαλε τα κλάματα. Ο Νάντι ακούγοντάς την παράτησε το φαγητό και ήρθε κοντά της παίρνοντάς την στην αγκαλιά του, αν και δεν χώραγε πια - τόσο είχε μεγαλώσει. Ο Νάντι δεν είχε κρατήσει ποτέ παιδί στην αγκαλιά του, αλλά δεν αισθάνθηκε παράξενα. Έχοντας ζήσει δίπλα στον κύριο Μαχάτμα είχε μάθει πώς είναι να αγαπάς παιδιά, γι’αυτό και την κράτησε εκεί μέχρι να ησυχάσει. Όταν ησύχασε, η Κοκκίνω γύρισε με κόκκινα μάτια και του είπε στ’ Αγγλικά «Δεν πρόλαβα». «Τι πράγμα;», ρώτησε εκείνος. «Δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπώ», του εξήγησε. «Είμαι βέβαιος πως το ήξερε» της απάντησε εκείνος. «Θα γυρίσεις στην Ινδία τώρα;» τον ρώτησε ρουφώντας τη μύτη της. «Δεν έχω πού αλλού να πάω» της απάντησε εκείνος. «Θα με πάρεις μαζί σου;» ρώτησε η Κοκκίνω ενώ τα μάτια της γέμισαν ξανά με δάκρυα. «Σε παρακαλώ, πάρε με μαζί σου», τον ικέτεψε, «μην με αφήσεις εδώ μαζί τους! Αν με αφήσεις, θα πεθάνω». «Δεν θα πεθάνεις χαζούλα», της αποκρίθηκε εκείνος. «Είσαι δυνατό κορίτσι και τα δυνατά κορίτσια δεν πεθαίνουν». «Όχι, δεν είμαι δυνατό κορίτσι. Δεν είμαι, γιατί αν ήμουν...» είπε η Κοκκίνω και σταμάτησε ενώ ένα νέο κύμα λυγμών ανέβηκε από μέσα της. Ο Νάντι την κράτησε για ώρα στην αγκαλιά του αφήνοντας τις μυρωδιές των μπαχαρικών που ανέδιδαν τα ρούχα του να την νανουρίσουν. Όταν την είδε να γαληνεύει, την ακούμπησε τρυφερά στην πολυθρόνα του κύριου Μαχάτμα και επέστρεψε στην κουζίνα για να συνεχίσει το μαγείρεμα.

Η Κοκκίνω έμεινε στο σπίτι του παππού της μέχρι το βράδυ χωρίς κανένας από τους γονείς της να την αναζητήσει. Ριζωμένη στην πολυθρόνα του αναπόλησε τις στιγμές που είχανε ζήσει, αλλά και έκλαψε ξανά και ξανά για όλα όσα δεν είχε προλάβει να μοιραστεί μαζί του. Η Κοκκίνω είχε πια μεγαλώσει και με τον παππού δεν παίζανε πια μόνο παιχνίδια, αλλά μιλούσανε και για πιο σοβαρά πράγματα που αφορούσαν μια νεαρή δεσποινίδα - για πρώτους έρωτες και για όμορφα αγόρια που κυκλοφορούσαν στο σχολείο. Τη μέρα που πέθανε ήθελε τόσο να του πει για τον Ιάσονα, ένα καινούργιο όμορφο αγόρι στην τάξη της το οποίο δεν είχε παραξενευτεί με το ασυνήθιστο όνομά της. Αντίθετα του είχε φανεί χαριτωμένο και της το είχε πει κάνοντας την να νιώσει για πρώτη φορά φυσιολογική και αρεστή. Η Κοκκίνω ήθελε τόσο να το μοιραστεί με τον μοναδικό της φίλο. Εκείνος όμως είχε φύγει για πάντα. Η κηδεία του δεν έγινε στην Ελλάδα γιατί κανένας από τους γονείς της Κοκκίνως δεν θέλησε να ασχοληθεί. Ο Νάντι ήταν εκείνος που συνόδευσε τον παππού της στην τελευταία του κατοικία επιστρέφοντας μαζί του για πάντα στην πατρίδα του την Ινδία. Την Κοκκίνω δεν την άφησαν να πάει μαζί για να τον αποχαιρετήσει γιατί κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να την συνοδεύσει. Η μαμά της είχε κάστινγκ και ο μπαμπάς της έλειπε σε ταξίδι.

Για εβδομάδες κλεισμένη στο δωμάτιό της έκλαιγε ασταμάτητα, αλλά όχι μόνο από πόνο για το χαμό του παππού της. Στον πόνο είχε προστεθεί πλέον και ένα νέο συναίσθημα. Μίσος. Έκλαιγε από μίσος για τους γονείς της. Ένα μίσος που δεν το είχε συνειδητοποιήσει πιο πριν στη ζωή της γιατί από νωρίς η αγάπη του παππού της το κάλυπτε και δεν φαινόταν. Από τότε όμως που εκείνος χάθηκε το μίσος πήρε μορφή και σαν άγριο ζώο έσκιζε τα σωθικά της προσπαθώντας να βγει από μέσα της.

Είχαν περάσει πολλοί μήνες από τη μέρα που είχε πεθάνει ο παππούς της, όταν ένα πρωί η Κοκκίνω κοκάλωσε από τρόμο μπροστά στον καθρέφτη του νεανικού της μπουντουάρ. Το πρόσωπο που έβλεπε να καθρεφτίζεται δεν ήταν το δικό της, αλλά μιας άλλης. Ενός αλλόκοτου πλάσματος. Ενός φρικιού. Ενός φρικιού με κόκκινα μάγουλα και φλόγες αντί για μάτια. Μήνες το αισθανόταν το φρικιό να κινείται μέσα της. Το ένιωθε να πασχίζει να βγει. Εκείνο το πρωί η Κοκκίνω ήξερε πως δεν θα αισθανόταν ποτέ ξανά φυσιολογική ή αρεστή. Όχι πως την ένοιαζε. Είχε πάρει την απόφασή της. Μήνες πριν - εκείνο το πρωινό μετά το θάνατο του παππού της κουλουριασμένη στη πολυθρόνα του. Εκείνο το πρωινό είχε δει πώς θα εξελισσόταν το μέλλον. Μόνο που τότε δεν ήταν ακόμα φρικιό. Έπρεπε να το περιμένει να γεννηθεί και μετά. Δε βιάστηκε, ούτε για μια στιγμή. Μετά από όσα είχε περάσει τι ήταν άλλωστε άλλη μια μέρα, και άλλη μία, και μία ακόμη.

Τη μέρα της γέννησης του φρικιού, η Κοκκίνω σηκώθηκε, ντύθηκε και πήγε στο σχολείο. Μάθημα που τη σήκωσε ο καθηγητής των μαθηματικών να πει δεν είπε. Όχι γιατί δεν ήξερε, αλλά γιατί δεν την ενδιέφερε. Εκείνος της έβαλε μηδέν και εκείνη τον ευχαρίστησε. Στον Ιάσονα που στο διάλειμμα προσπάθησε να της πιάσει κουβέντα δεν μίλησε σαν να μην τον άκουσε. Η σκέψη της έτρεχε ήδη αλλού, μπροστά στο χρόνο, και ο Ιάσονας διέκρινε στα μάτια της κάτι που δεν μπορούσε να προσδιορίσει αλλά που τον τρόμαξε, γι’αυτό και την άφησε ήσυχη. Όταν γύρισε στο σπίτι το μεσημέρι δεν έφαγε, και ούτε η παρουσία της μαμάς της που παραδόξως είχε ήδη επιστρέψει την αποπροσανατόλισε. Κλείστηκε στο δωμάτιό της, ξάπλωσε και έκλεισε τα μάτια. Όταν ξύπνησε άκουσε προετοιμασίες στην κουζίνα. Οι γονείς της είχαν δεξίωση το βράδυ για να γιορτάσουν την επέτειο του γάμου τους. Όταν έφτασαν οι καλεσμένοι η Κοκκίνω δεν βγήκε από το δωμάτιό της, αλλά και κανείς δεν την κάλεσε να βγει. Περίμενε μόνο στο σκοτάδι. Περίμενε γιατί ήξερε πως θα έρθει. Γιατί του άρεσε να έρχεται όταν είχανε κόσμο. Του άρεσε η ιδέα. Στο σκοτάδι τον άκουσε να ανοίγει την πόρτα και να την κλειδώνει πίσω του. Όταν ήταν πιο μικρή της μίλαγε. Από τη στιγμή όμως που είχε εξασφαλίσει την εχεμύθειά της είχε πάψει να λέει τίποτα. Μόνο ερχόταν κατά πάνω της με ανάσα από πούρα και ουίσκι. Άκουσε το γνωστό μεταλλικό ήχο που έκανε η αγκράφα της ζώνης του καθώς λυνόταν. Συνήθως εκείνη άφηνε κάποιο μικρό φωτάκι αναμμένο, γιατί φοβόταν το σκοτάδι. Εκείνη τη μέρα, όμως, δεν το είχε ανάψει και εκείνον δεν τον παραξένεψε. Στο σκοτάδι δεν είδε το όπλο που τον σημάδευε. Δεν πρόλαβε ούτε τα χείλη του να ακουμπήσει στο πρόσωπό της. Στο σαλόνι είχαν δυνατή μουσική και δεν ακούστηκε τίποτα. Με κόπο τον έσπρωξε από πάνω της. Έπειτα σηκώθηκε αργά, τελετουργικά και βγήκε από το δωμάτιο. Στο διάδρομο δεν κυκλοφορούσε κανείς και προχώρησε στο σαλόνι απαρατήρητη. Οι πρώτοι καλεσμένοι που την είδαν σάστισαν. Με το πρώτο ουρλιαχτό που ακούστηκε η μαμά της γύρισε έντρομη. Το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν την κόρη της βουτηγμένη στο αίμα. Η πρώτη σφαίρα την βρήκε στον ώμο. Η δεύτερη στη κοιλιά και η τρίτη στο λαιμό. Αφού την είδε σωριασμένη και βεβαιώθηκε πως δεν κινούνταν, η Κοκκίνω με το παλιό πιστόλι του παππού της ακόμα στα χέρια της κάθισε ήρεμη στον κάτασπρο καναπέ και περίμενε.

Όσα επακολούθησαν ήταν σαν να τα έζησε σε γρήγορη κίνηση. Τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα, το αστυνομικό τμήμα και το κρατητήριο, το γραφείο του ψυχιάτρου και το δικαστήριο. Από το δικαστήριο η Κοκκίνω κρίθηκε ψυχασθενής και δεν φυλακίστηκε. Επειδή όμως ήταν ανήλικη ούτε σε ίδρυμα την έβαλαν. Της επετράπη να ζήσει στο πατρικό της σπίτι, παρά τις διαμαρτυρίες των συγγενών του πατέρα της, και ετέθη υπό την επίβλεψη ψυχιάτρου και κοινωνικής λειτουργού. Οι συγγενείς της όμως ούτε ζωγραφιστή δεν ήθελαν να τη βλέπουν και όταν η Κοκκίνω τους ικέτεψε να την στείλουν στην Ινδία, εκείνοι κίνησαν ουρανό και γη για να βρουν τα νομικά μέσα και να απαλλαγούν για πάντα από αυτή.

Ενώ το αεροπλάνο την έπαιρνε μακριά από την Ελλάδα, η Κοκκίνω αισθάνθηκε το χρόνο να σταματά απότομα και μια τεράστια τελεία να μπαίνει στη ζωή της διαγράφοντας για πάντα το πριν. Μετά από την τελεία η ζωή της ξεκινούσε από την αρχή. Όταν είδε το πρόσωπο του Νάντι στο αεροδρόμιο της Βομβάης ένιωσε το πρώτο χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό της μετά από πολύ καιρό. Δάκρυα γέμισαν τα μάτια της και έσβησαν μονομιάς τις δυο φλόγες που είχαν ανάψει στη θέση τους. Όταν βρέθηκε στην αγκαλιά του ένιωσε το φρικιό να συσπάται και να συρρικνώνεται μέσα της.

Ο κύριος Μαχάτμα στη διαθήκη του είχε αφήσει την έπαυλή του στην Κοκκίνω και, πολύ πριν πεθάνει, είχε ορκίσει τον Νάντι να προστατεύσει και να υπηρετήσει την εγγονή του για όσον καιρό θα του επέτρεπε η μοίρα του. Η Κοκκίνω έζησε στη έπαυλη και τέλειωσε το σχολείο στην Ινδία. Όταν ήρθε η ώρα να σπουδάσει, πούλησε την έπαυλη και έφυγε για Αγγλία. Ο Νάντι είχε πεθάνει από γηρατειά και εκείνη ήξερε πως δεν θα άφηνε κάποιον αγαπημένο της πίσω. Σπούδασε στο Λονδίνο και στο τρίτο έτος γνώρισε το αγόρι που έμελλε να γίνει σύζυγός της. Ήταν Άγγλος και τον έλεγαν Τζέισον. Γνωρίστηκαν ένα βράδυ σε ένα πάρτι και εκείνο που ο Τζέισον πρόσεξε πρώτα πάνω της ήταν τα μπλε της μάτια που μέχρι τότε στη ζωή της Κοκκίνως ήταν σαν να είχαν περάσει απαρατήρητα. Όταν χρόνια αργότερα η Κοκκίνω του διηγήθηκε την ιστορία της εκείνος δεν φάνηκε να τρομάζει. Αντίθετα την θαύμασε για την τόλμη της και λίγο καιρό αργότερα της ζήτησε να παντρευτούν. Την φώναζε Ρεντ, που στα Αγγλικά σημαίνει κόκκινη. Η Ρεντ στην Ελλάδα δεν γύρισε ποτέ, ούτε για διακοπές. Έμεινε για πάντα στην Αγγλία με τον Τζέισον που αποδείχθηκε εξαίρετος σύζυγος και πατέρας. Έκαναν τρία παιδιά. Το πρώτο, που ήταν αγόρι, το ονόμασαν Μαχάτμα. Και οι πέντε ζούνε ακόμα στην Αγγλία και απ’ό,τι ακούγεται είναι ευτυχισμένοι.

Ζωή, την άλλη φορά

2009-01-21T02:48:00.011+02:00

Κι όλο να γράφω ήθελα. Μονίμως κάτι από μέσα ήθελε να γίνει λέξεις. Έλα όμως που σπάνια έγραφα. Γιατί ποτέ δεν ήξερα για τι να γράψω. Και γι’αυτό όλο και διάβαζα εκείνα που άλλοι είχαν βγάλει από το δικό τους μέσα. Και όλο χανόμουνα στους κόσμους τους. Και άμα οι κόσμοι τους τύχαινε να είναι ωραίοι τότε δεν ήθελα να ξαναβγώ στον κόσμο των πραγματικών ανθρώπων. Και όλο και ξενύχταγα μέχρι να φτάσω στην άκρη του κόσμου τους. Και όλο τους ζήλευα εκείνους που μπορούσαν να μιλήσουν για το μέσα τους, γιατί εκείνοι είχαν βρει έναν τρόπο να μιλάν για το μέσα τους χωρίς να φαίνεται πως για το μέσα τους μιλούσαν. Γιατί όλο για άλλους μίλαγαν και κόσμους φανταστικούς δημιουργούσαν. Εγώ όμως ποτέ δεν μπόρεσα να δημιουργήσω κόσμους και μόνο για το δικό μου μέσα μπορούσα να γράφω. Αυτό όμως ήξερα πως δεν σε κάνει συγγραφέα. Ψυχολόγο μόνο σε κάνει της δικής σου ψυχής που και αυτό δεν είναι λίγο γιατί πολλοί δεν έχουν ακούσει ποτέ το μέσα τους και ποτέ δεν θα μπορούσαν να γράψουν για αυτό. Και πάλι όμως συγγραφέας δεν ήμουνα. Γι’αυτό όλο και συνέχιζα να επισκέπτομαι τους φανταστικούς κόσμους των άλλων. Και σε ένα βιβλίο συγκεκριμένο επέστρεφα ξανά και ξανά, λες και ήταν το σπίτι μου. Και σπίτι μου ίσως και να ήταν, γιατί αυτό το βιβλίο κάπως με συνέδεε με τη μάνα μου. Γιατί ο συγγραφέας είχε γεννηθεί στον ίδιο τόπο με τη μάνα μου και σαν για τα ίδια πράγματα να μιλούσε με αυτά που είχε ζήσει και εκείνη. Και πόσο μ’άρεσε πώς έγραφε αυτός ο συγγραφέας γιατί έτσι έγραφε όπως γράφω και εγώ τώρα. Σαν να‘ταν παιδί έγραφε που μόλις ανακάλυπτε τον κόσμο. Με μια αφέλεια έγραφε που όμως γεμάτη σοφία ήτανε. Και όλο για πράγματα βαθιά και σκοτεινά και γκρίζα έγραφε. Μου άρεσε όμως γιατί και εγώ τις περισσότερες φορές βαθιά και σκοτεινή και γκρίζα αισθανόμουν. Και σαν να τον καταλάβαινα αυτόν τον συγγραφέα. Και η μάνα μου, που και αυτήν τον είχε διαβάσει, σαν να τον καταλάβαινε και εκείνη, γιατί όλο κάτι υπογραμμισμένα με μολύβι συναντούσα στις σελίδες του βιβλίου του. Και κάτι κατσαρές κάθετες γραμμές στα περιθώρια. Και εγώ τότε ήξερα πως από εδώ είχε περάσει και η μάνα μου πριν από εμένα και κάτι της είχαν πει αυτά τα λόγια και όλο προσπαθούσα να φανταστώ τι της είχαν πει γιατί όλο κάτι από το παρελθόν ήταν υπογραμμισμένα και εγώ το παρελθόν της δεν το είχα ζήσει. Μια ζεστασιά ένιωθα πάντα μέσα στον κόσμο αυτού του συγγραφέα, παρά τα σκοτάδια, μια ζεστασιά σαν αγκαλιά. Και φαίνεται πως που και που ήθελα να γυρνάω σε αυτήν την αγκαλιά. Σαν για να παρηγορηθώ. Παρά τα σκοτάδια.

Childhood Regained

2009-01-20T02:49:00.016+02:00

I can’t get enough. I keep going through the album over and over again, noticing the details - linking me back to a time in my life long forgotten. My childhood memories have been held hostage for almost thirty years and now they have been released. I would really like to find some noble motive behind their kidnapping, but I keep returning to that original explanation I had given when I was first told about the existence of this album: In absence of an actual family -a family that he had disregarded and therefore drove away- he had created an archive of snapshots that would offer him the illusion of a family. Moreover, he chose never to show or to share this archive with his family, even back in the days when I was still on speaking terms with him; he kept it to himself as if it was his trophy. I remember now I kept asking him to show me photos he had taken, but he always refused. My mom and I were given some photos at some point, but there are some gorgeous photos of me and her in here that I had never seen before. My beautiful mom – how in love she seems with this kid in her arms. I have always known she loved me, but seeing love recorded on photographic film for eternity is breathtaking. And this kid – I had forgotten about this kid. This kid with the thousand faces. It looks so happy. If photos of us as children are the only visual documents of are true selves, then what a revelation! I have been given the opportunity to meet myself – my true self.

There are photos of him in here as well, of him holding me in his arms or carrying me on his back. I am sure these must have had special significance to him through the years. But to me they don’t trigger the same emotion that the pictures with my mom trigger. The way I see it is that to him I was just a living doll that he sometimes chose to play with, being a little kid himself. He could not discuss philosophy with this doll, but he could use her to satisfy his need for expression or something. I am looking at the photos in his apartment. I seem so happy posing and making all these faces, but I remember distinctively now that I never liked posing. He would make me pose. I remember his voice “come on Mary, strike a pose for daddy, smile for daddy, pretend you are drawing for daddy” (pretend you love daddy). Yet I don’t ever remember being shown the photographs of my numberless forced poses. And he never gave any to my mom. As if once on film I was immediately his possession. I –who he chose not to bother with, and therefore was not his- could be his on film paper forever.

A while ago, my mom, thinking that I was now old enough, confided in me that she once caught my father taking nude photographs of me and she was infuriated. She said he accused her of not understanding art… I think that’s exactly what I was for him – art. I was not his live daughter that he had to protect and take care of, but a piece of art he could work with, but once finished could let go of. I remember he would make me sing to a microphone while he accompanied me on the piano and he would record it on tape. I am saying “make me” because this was not a children’s game you play with your dad. This was not an expression of love. This was not a parent wanting to have his kid’s voice on record. This was an artist demanding absolute perfection. Whenever I would make a mistake he would stop the recording, scold me and start over again until he thought he had the perfect recording. The perfect artistic photos, the perfect voice recordings…so much perfection…yet how imperfect he was as a parent, how unable to show true emotion. He always needed to put something between his emotion and me: a camera, a tape recorder, a type-written letter, an entire life. My dad wanted to have as little to do with me as possible, because, after all, a grown up is bound to get tired of playing with dolls. And even though an artist might never get tired of making art, sometimes a piece of art might assume a life of its own and decide to abandon the artist…

Still, I am grateful that this archive exists and is now in my hands – if not the original, at least a digitised version of it; it feels as if it’s re-linking me to my mom but also to myself. It’s as if my childhood memories with her were held captive, but now, after having been returned to their rightful owners, they have come back to life. It’s as if I was forced to partial amnesia and I have now started regaining my memory. I am remembering our first apartment; every single corner of it. I am remembering its mosaic and the pirouettes I would attempt on it with my ballet shoes. I am remembering my bedroom. Not all of it; just the sunlight that was coming through the window while my mom was getting me dressed on that morning of the day that I for the first time travelled unaccompanied by plane. I am remembering the clothes my mom used to dress me with. I am remembering their textures and the way they felt against my skin. I cannot recall any of the excursions, but the clothes; I can recognise them. The one thing I cannot recognise is me. Who is that kid? She is so beautiful and so expressive. Why didn’t anybody encourage her to act? I think there was an actress trapped inside that kid. I feel there is so little left of that kid in me now, but these last few days I feel as if it has awoken inside of me. I look at myself in the mirror and I can see that kid inside my face. The chubby cheeks are gone now but the eyes are the same. I can recognise her eyes. And I am striving to make contact, but that kid is mute. I have muted that kid. I have made her feel un-beautiful and she’s sad. So she will only stare at me with those eyes; not with anger but with resignation. So I look away, and I ignore her until I find the courage to look at her again and see her for who she really is – someone beautiful.

Witness

2009-01-05T13:51:00.004+02:00

I was watching "Shall We Dance" on TV the other day. Silly film, but what an inspiring quote from the character of Susan Sarandon: "People get married (or have relationships, I may add) because they need a witness – a witness to their lives. When you enter a relationship you’re saying 'I’ll be a witness to your life, to the good and the bad. I won’t let your life go un-witnessed.'"

We need witnesses if we are to live, otherwise we might as well be dead. We can only exist through others. We can only exist if we are “witnessed” – like the proverbial tree in the forest: if no one sees it falling, then has it really fallen? If no one sees us, witnesses us, do we really exist?

Ν'αγαπάς Όρθιος

2009-01-05T12:51:00.001+02:00

Οίδα λοιπόν. Και κατάλαβα, έστω για δευτερόλεπτα, τι θα πει «ν’ αγαπάς όρθιος»: κρατώντας το δικό σου δέντρο σταθερά στο δικό του χώμα πλάι πλάι με το αυτόνομο δέντρο που στέκεται δίπλα σου. Υπάρχουν δέντρα που δεν αναπτύσσονται καλά μαζί, κι άλλα που ταιριάζουν. Όμως όλα τα δέντρα είναι όμορφα... Μεταφυτευμένος καθένας μας σ’ άλλο χώμα θα ευδοκιμήσει καλύτερα.

The Baby Picture

2007-11-09T10:15:00.003+02:00

Baby pictures are cute and funny and all that, yet I find that there’s also something unnerving about them. When I look at my own baby pictures, I know that they are the pictures of me, who is still alive, yet at the same time they portray someone else who might actually be dead. You see, these baby pictures are of someone who was supposed to turn into something, but am I what this someone was supposed to turn into? Because if not, then it means that what I am looking at is not really me; it is the me that could have been, but has not been, and therefore now is dead, if you know what I mean. OK, I have to admit these thoughts were not always my thoughts; they were once the thoughts of one Marsha Norman, whose play I got to read in college. Her thoughts, in combination with the thoughts of one John Stuart Mill, seem to have found fertile ground in me to grow and eventually become my own. Here’s what Marsha and John whispered to me all those years ago.

Human nature is not a machine to be built after a model, and set to do exactly the work prescribed for it, but a tree, which requires to grow and develop on all sides, according to the tendency of the inward forces which make it a living thing. (John Stuart Mill – On Liberty, 1859)

Mama: You are my child!
Jessie: I am what became of your child (Mama cannot answer). I found an old baby picture of me. And it was somebody else, not me….That’s who I started out and this is who is left (there is no self-pity here). That’s what this is about. It’s somebody I lost, all right, it’s my own self. Who I never was. Or who I tried to be and never got there. Somebody I waited for who never came. And never will….I’m what was worth waiting for and I didn’t make it. Me…who might have made a difference to me…I’m not going to show up…. (Marsha Norman – ’Night, Mother, 1983)

Of course Norman’s character is not content with her life and is actually considering suicide, which is not the case with me, but what she says does actually make sense.
And can one honestly claim that we people develop on all sides like a tree, as Mill says we ought to?

The chubby baby with the huge eyes staring beyond the frame most probably did turn into the alien that I am, but can anyone really be sure?

And one final thought: because of all of the above, in a way, baby pictures are actually the only visual documents we have of our TRUE selves; because in us, as babies, lies our true POTENTIAL self, which might find the necessary space to grow (like a tree) but also it might not...

The Recycling Bag

2007-11-04T10:59:00.006+02:00

When about 2 years ago the Athenian municipalities placed special recycling bins all over the city, they also handed out special recycling bags in order to encourage, I thought, the citizens to recycle. In my area, if you happened to miss the door-to-door distribution day, you could actually go to the city hall and, after signing your name, get one of those bags. I always thought it was very considerate of the municipality and the whole having to sign for a bag procedure made it, I thought, even more official and serious.

Last year I moved from the suburbs, where I grew up, to the centre of Athens, i.e. to the largest municipality and, naïve as I am, I went to the city hall to ask for a new bag, since the old one I had left with my mom when I moved out. I could see in the face of the man at the information desk that he thought I was weird; he did play along with the weird one, however, and told me that I had to visit the sanitation department, but because it was far away, he offered to call the department and ask if they had any bags. The lady on the phone most probably also thought that I was weird, however, she did offer to keep my name and number and after consulting with the head of her department, who would check if they had any more bags, call me back. Of course I never got a call and I never got my bag. Am I surprised? Not really, especially after hearing the man on the phone referring to the recycling bag as “the recycling bag we used for advertisement”. So the bag was not handed out in order to encourage recycling, but in order to advertise it, as if it were a new brand of detergent: “Try recycling; it’s good for the environment!”

Is it surprising, then, that many citizens thought that the recycling bag is a fashion statement and an alternative to a hand bag (you can still see them going around town with their blue recycling bag)? I mean even the government treats recycling as a trend that might stick or might pass; as a product that we might want to buy or we might not. Recycling is not something you can advertise! Recycling is and should be a way of life; something you have to encourage people to do, if not enforce (as is the case in other countries). I mean let's face it, recycling is nowadays a necessity. But the municipalities are not campaigning for a better world or a healthier planet; they are advertising. And on a more cynical note, they are not even advertising recycling; they are advertising themselves: “Try us, we are good and trendy – we have an ecological conscience” And of course an ecological conscience they have not and will never have; the ecological conscience is only a façade that they put on for the eyes of the E.U. and for the eyes of the citizens during election periods.

The majority of this country will never grow an ecological conscience because there’s no one to help them grow one; because no one truly cares. And those that do care cannot do anything about it, because the others do not let them. When I first moved to the center and brought my garbage for recycling to the bin near my house, I found it filled with common garbage. And when I went over to the young (!) man working in the bakery just across the bin and told him to keep an eye on the people throwing garbage in the recycling bin, I got the answer common to all that is going bad in this country: “What do you expect me to do? This is Greece you live in!”

Countries do not change from the outside-in, but from the inside-out. A country does not change simply because the façade (in this case the façade being the recycling bin) changes. In order for the country to change, the people must change. And in this country the people will never change because generations upon generations of citizens keep perpetuating the habits and beliefs of those that came before. And no government and no educational system can change that. Despite appearances, this country is doomed to forever remain a third world country and it’s not just the fault of the governments that come and go, but mostly of the people, because, after all, it is the people that make the governments!

The grief that does not speak

2006-11-13T14:18:00.003+02:00

“Give sorrow words; the grief that does not speak,
Whispers the o’er–fraught heart, and bids it break.”

Macbeth (Act IV, Scene III)

Shakespeare was right of course. The moment you verbalize your sorrow, a burden is lifted and your heart is relieved. I’m not quite sure why it works like that. I guess when sorrow dwells in your heart’s depths it exists in a liquid form. You try to grasp it, if only to understand it, and it slips away; just like a dream. Maybe that’s why it’s so overwhelming; because it’s untouchable. However, once you capture it into words, it becomes solid and specific. You can point at it, hold it and remove it from inside. Of course once you bring it into the light and make it so tangible, you cannot really escape from it. It becomes a reality and you are obliged to deal with it. When in your heart you could ignore it and simply wallow in it. Once outside, though, you have to stare it in the eyes and, well, that’s a different type of overwhelming. Truth - truth is always overwhelming.

What is missed by the eye is recalled by the guts

2006-10-25T13:43:00.004+03:00

This is, according to my notes, what my film language teacher was telling us in relation to Roeg’s “Don’t Look Now”. But I guess by making this observation he was also encouraging us to make films like that – films so powerful and suggestive (rather than expressive, I might add) that the gut would recall them before the eye would even catch up…

And just last night I had this dream – a dream that like so many others before it is already fading from memory. Yet I still recall the intensity of that gut feeling – the same one that my teacher was talking about. A gut feeling that recalled something long forgotten before even my eyes could catch up with what was happening on my mind’s screen; my gut recalled what it feels like being in love.
What was happening on the screen was irrelevant. The man I was watching is not in fact the object of my adoration. Yet that man kissing me so passionately was triggering feelings I haven’t had for anyone in such a long time. And it was not that fleeting feeling you get when you simply have a crush on someone. Rather, it was that all consuming happy-sad feeling you get in your stomach when you love another and you know he loves you back and that to him you are important. And the thing is my dream scenario did not even have a happy ending. Yet, it was not the feeling of rejection that predominated when I woke up, but only that of being in love and feeling loved. So I kept rewinding and forwarding my dream in order to preserve the feeling. It did not last long, though. I can still remember some of the dream, but I cannot retrieve the feeling. I guess the gut is the first to recall and the first also to forget…

24 Hours Mozart

2006-01-27T18:40:00.005+02:00

Back at primary school when my classmates were listening to groups like Bon Jovi and were getting ecstatic with songs like Europe’s “Final Countdown” the only music I had in my possession were two tapes with Mozart’s opera The Magic Flute. Of course that was not something to be proud of. I remember looking up to my classmates for being acquainted with all those fancy sounding groups. The only non-classical groups I knew, because of my parents, were The Beatles and The Doors. Knowing “Riders on the Storm”, however, did not make me any more popular among my peers - The Doors was a group that might as well have been called The Windows…

So back at primary school I was this weird kid that knew “Riders on the Storm” and the arias of Papageno which felt like a curse when the only thing I wanted was to fit in. It was only many years later that I was able to break free from my parents’ musical preferences and listen to other stuff as well. I remember my mother freaking out with the records I would bring home. It was of no importance to her, however, if I too was freaking out with the opera arias she would wake me up with every fucking Saturday morning. For my mom it was a case of basic algebra. Classic = good, Modern = bad.

So free from her tastes I broke eventually, or so it seemed, for how can you really break free from something that runs in your veins since birth? An opera lover I never became but The Magic Flute is still one of my favorite works of music ever. Plus there are times when I cannot listen to anything else but classical music. Still, growing up, I never really came to enjoy the composer of my favorite opera. As a teenager and piano student I loved Bach and Beethoven but disliked the Romantics and, yes, Mozart. I think I found him too…optimistic and playful - and a playful life I was not leading. I was finding Beethoven’s dark depths and Bach’s mysticism more suited to my teenage temperament. I still dislike the Romantics, but dear old Mozart; I’ve come to love, which is strange and unexpected. His playfulness I no longer find annoying, plus nowadays he sounds more melancholic to me than he ever did. I guess I can now discern this happy / sad blend in his music that I find characteristic of me as well and therefore I can comprehend.

Today it is Mozart’s birthday. He would have been 250 years old if alive. I find touching how Europe decided to unite its citizens with a 24 hour simultaneous broadcast of live concerts and other programs in honor of Mozart. I’d rather have Mozart uniting Europe anytime than the idiots at the Eurovision song contest – even though I fear very few people are watching today’s broadcast. Still, for me this broadcast is a more intimate affair – it’s like Mozart grinning at me triumphantly from the grave: “I knew you would come to love me at the end!”

Arrivals

2006-01-15T18:03:00.003+02:00

Secretive automatic doors conceal those just arrived. In irregular intervals they fleetingly reveal some profile, a familiar back, but you have no time to make contact. They, absorbed in finding the right luggage and you, alone with a longing and a silly smile imprinted on your lips.

I avoid catching the eyes of those around me. I fear that I will read something in them and I will start to cry – stories of sons and daughters who after having spent years abroad they finally return home or of lovers whose eyes even though not seen have not been forgotten. Something always happens to me in front of these automatic doors. Maybe it’s the reunion that stirs something in me; something that separation cannot stir.

You see, the sadness of separation is something you experience on your own and you cannot share. Those who leave carry the sadness with them like a hand luggage which, incidentally, they get to open only after they arrive at their destination. For them there is a whole journey between the separation and the feeling of loss that overwhelms them the next morning when they wake alone. It’s as if the journey suspends time for them. Those who stay behind, however, keep the sadness like a present which they get to open immediately. The minute they wave goodbye they feel the loneliness and the loss come crushing on them, and as if dizzy they find themselves walking the distance between the point of goodbye and the parked car. The sadness of separation is something you experience alone. The joy of a reunion, however, you share, you face it head on, and that is overwhelming and touching.

The automatic doors continue to play their harmless game. Each time they slide open a small adrenaline dose finds its way through and you jump. Who will exit now? Like celebrities they cross the gates and all eyes fall upon them trying to spot the right one. The celebrities too try to make eye contact. Even if no one awaits them, they are still searching – their eyes revealing some deeper need. Who knows, maybe in reality it’s this that gets me by the arrival gates - the unconscious expression of a deeper need to belong to someone and somewhere.

A little autistic

2005-12-04T17:53:00.003+02:00

I rented The Machinist yesterday plus this other film called “Mozart and the Whale”, starring Josh Hartnett (he’s the only reason I rented it, admittedly). To talk about the Machinist would require a day or so, so I won’t. I get so enthusiastic about it I don’t know where to begin from. But about the Whale film – it was about a group of autistic people – Josh and his girlfriend were autistic too with Asperger's Syndrome. I am not sure what having this syndrome means exactly, but the characters said that because of it “they took things literally”. Example: when the girl was young, her parents where watching the Olympics on TV and were getting very enthusiastic about athletes breaking records, so she goes out to the garden with a bunch of…(vinyl) records and starts breaking them, hoping to enthuse her parents. Another example: Josh’s character goes to a job interview and the employers ask him “what are your plans” and he says smth like “I’ll drive to MacDonalds and have a big mac.”

Anyway, autism is a very serious disability and I am in no position to have any opinion whatsoever about it, it’s just that, well, I thought that this aspect of autism had some sort of charm. Its directness and its naiveté reminded me of the directness and naiveté of children who, by the way also take things literally all the time. But then again, people with autism in many ways remain children throughout life, even though some of them are extremely intelligent, so I guess this naiveté is not surprising. Still, I think there’s something to be learnt from it. I feel that we should all maybe get a little autistic from time to time, if you know what I mean. You see when we grow old we become so…groomed, so refined, so self-censoring, so programmed in order to function in society that we lose all those wild colours that made us…if nothing else, made us ourselves! I guess I envy the deadpan sincerity and shamelessness of children. I mean obviously you have to filter what you say as an adult if you want to be respectful towards others, but if only we could preserve this childlike honestly in cases where there’s no harm caused – like when we fall in love. Wouldn’t things be much easier then?

The Awakening

2005-12-03T13:42:00.003+02:00

How could I have forgotten? Or to be more honest, how could I have ignored for so long – that never ceasing desire for movement, rhythm, intoxication through dance…So many times have I had dreams of my self dancing, of my self returning to those classrooms full of mirrors - unashamedly reflecting bodies so in love with themselves. I was always happy when I was dancing. How could I have forgotten that dancing is all it takes for me to forget, to lose myself, to be free, to be happy.

My body aches as it’s violently awoken from its deep sleep. Scrapes and bruises to remind me that it’s still alive, that it’s still there. It will gradually learn anew to unfold and contort to the rhythm of the music, to fly high and low, to move gracefully through space. It will reacquaint itself with its reflection in the mirror – the graceful dancing Narcissus will fall in love with himself again – and he’ll be happy again…

The trip back

2005-11-29T14:25:00.003+02:00

So it's been established that I'm an alien (today at this cosmetics store they offered to spray me with a new perfume called "Alien" - I rest my case). Then again we are all aliens - we are all different; we all come from different planets. It's just that some of us might get to feel more alien than the rest because our planets might be less well known or not known at all to the rest. And the truth is that in recent years I haven't been feeling as alien as before. Many other aliens have discovered the coordinates of my planet and they get to visit. I, in turn, know their whereabouts and I visit too. Besides, being an adventurer by nature, I don't mind exploring planets other than my own. Still, lately I've been finding it hard to abandon my premises for planets that I could not care less about - like the planets where my work colleagues reside for example. Especially when I've been spending time with friendly aliens away from work, I afterwards dread the landing back to those other planets. I get depressed even in the thought of the trip. And what's sad is that unfortunately once I land there, I kind of get to adapt. I kind of get to play by their rules and that pisses me off - it reminds me of the hell that Calvino was talking about. That hell that you cease to notice once you become part of it. It's only when I come up for air that I'm reminded that my planet lies elsewhere and that this hell is only temporary. It's just that how can you possibly remember that when you get to spend so much time in hell? When its residents visit you even in your dreams? How can you escape them?
I don't want to become part of that hell! I want to forever be able to discern what amidst the hell is not hell and to that give space!!

She

2005-07-16T14:35:00.003+03:00

Yesterday, when She was asleep,
I sneaked out of my body and came to meet you.
You seemed so lost under that moonshine,
trying to find some shade beneath a tree.
But no trees were to be found,
so you sat sobbing on a rock and you waited.
Then I came,
and I fed you with my kisses
and I lulled you with my songs
and I let you dream in my arms,
until the break of dawn.

Now, you claim that you don’t recognize me,
That my countenance scares you like the night
And I can feel her breath,
Approaching.
My kisses are turning into vile.
My songs have lost their lyrics.
My arms are running out of heat.
And I must leave, my love, for you are in danger.
The sun is up and She is taking over.

Her soul is empty, her mind is wild,
and fear is lurking within her heart
Her eyes are weapons, her arms are chains
And poison is running in her veins.

Beware my love!

When the moon shall be full again,
I’ll search for you under the moonshine.
If I don’t find you waiting on a rock,
I’ll bring you flowers every night
and ask the moon to join me in my mournful song.

My love,
Forgive me.
Your death, I cannot avenge,
for She is I, and I love her.

Nightmare on the highway

2005-06-22T12:44:00.003+03:00

It’s strange how my nightmares always take the form of great disasters which I always magically survive. What makes them nightmares, I guess, is the fact that others (unknown others) perish and I’m left with a feeling of loss and guilt.

In last night’s scenario the most absurd tragedy occurs on a highway. I have just abandoned my car in the middle of the highway, for no particular reason whatsoever (premonition?), minutes before some truck crushes into a bunch of cars and a van flies over head and (that’s where the absurd comes in) due to some bizarre chain reaction, a plane falls on the highway killing everyone…and all the while I’m standing in the frame of a building’s doorway experiencing this hell first hand. Before the plane crushes though, I see a woman coming out of the building heading towards the highway and an old lady with a crutch slowly making her way to the house adjacent: they both perish of course.

What’s unusual, though, in yesterday’s scenario is the fact that I’m given a second chance to save these two women. So the accident plays a second time in my dream. This time I get out of my car because I know what’s to follow and I walk towards the doorway and this time I’m trying to persuade this woman not to go towards the highway because this great tragedy will occur. And she resists, but I grab her and I hold her and I won’t let her go (and this woman suddenly becomes a cat that I’m holding). And then I see the old woman with the crutch and I try to explain to her – in English!?! – and she won’t understand, so I switch to Greek and she seems so relieved that at last someone speaks her language (so aren’t we in Greece?) and after I explain I take her by the hand (the cat still in my arms) and I guide her inside the building and up the stairs – a very slow ascent with her crutch and all – a painful ascent because I know that any moment now the plane will crush and the impact will destroy the front of the building and we might get killed and so I’m trying to keep the cat and the lady at the back of the staircase…and we finally make it at the top and we are saved….I think, because by then my psyche is so exhausted that it can’t take it any longer so it wakes up!

Oh man, Freud would be getting such a kick out of these dreams of mine…I mean they are so elementary…101 Psychology…to hell with this subconscious!

The making of…memories

2005-06-14T13:12:00.003+03:00

The perfume of every single person I kissed and hugged last evening still lingers on my arms. I won’t wash it away; not just yet. I’ll let it rest there while I write this post…

Two days ago when we wrapped the film and everyone was happy and clapping and kind of emotional, I felt nothing. I wasn’t touched. But yesterday, with photos and video from the shootings playing on a loop against the wall, something began to stir in me. As if the present had to become past in order to reach me emotionally. Don’t know why this always happens with me. When everyone’s crying, saying farewells, saying “I’ll miss you”s, I find it hard to empathize. I can’t envision the loss because the people are still in front of me. It’s only later (sometimes much later) that their absence hits me…

It’s like back then…

So how come I feel nothing in connection to the fact of separation? How come no tears come to my eyes? Is it because I am still on my way back? Is it because I have still not experienced the loneliness and the alienation? Will it hit me tomorrow morning when I will be waking alone in unfamiliar (even though so familiar) surroundings? Do I maybe feel too numb to feel anything else? Or am I after all so able to land smoothly after my fall from one planet to the next? Can I re-adjust so fast and painlessly? No scars? How can that be? When is it that I start to miss? And what is it exactly that I will start missing? Voices? Colours? Smells?

People are made of flesh and bones.

The Cities and the Self

2005-06-08T11:29:00.002+03:00

(in retrospect)

Going away was almost like an escape. If not from someone in specific, definitely from stagnation. When you live in the same city with the same people all your life, you risk losing yourself because you come to exist through their eyes. The people around you have come to accept you and love you for what you are…you have no chance of becoming different, better or worse. But in a foreign country people do not know you, they do not care about you, so they do no have to justify you, your actions, character or behaviour. The way you behave is the only truth for them and they will judge you by it. They act as your mirrors. The fresh eyes of the foreigners, thus, give you a chance not only to be the real you, but also to be a better you…

When you find yourself away from your home, country and people that know you well, you often experience the feeling of losing touch with yourself. When everything is new, when new experiences “attack” you daily, when you are constantly trying to adapt to the environment and the changes around you, you eventually become alienated from your self. You have no time to talk to yourself and discuss what’s going on. The body and the soul take their own separate ways and never meet. Sometimes you feel bodiless, selfless. It seems like when there are not people to justify and reaffirm the existence of the self, your self, when basically, emotionally you are all alone, with no one to encounter, to see you, acknowledge your existence, all that’s left is the body, so the self disappears; it falls out of use…

I feel so invisible in this strange city. People pass beside me like actors in some play, but no lines seem to have been written for me. I came here with a purpose, but suddenly this purpose eludes me. I do not miss my home which is good, I do not feel lonely, which is a blessing, but I feel lost and purposeless, useless; I make no difference to anyone’s life and this makes me feel empty. I feel like an extra in another’s movie with no role written for me. I want to say something, but I yet know not what. Nobody cares, and why should they? But what am I doing here? Everyone I meet seems to have landed here drawn by love (guys followed their girlfriends, girls followed their boyfriends). I followed no one but fate; she said “this is where you should go,” but she did not say why…

This is my city. Or so it became eventually…mine. I think this happens with every city that you live in for a while. At the end you come to possess it; it becomes part of you in the same way you become part of it. In a way, even, the city becomes you, an aspect of you. A city is like a piece of art. A city is something that you create by putting together the pieces that appeal to you. We all may be living in the same city, but in effect we live in different cities, the cities that we choose to see, the cities that come to life through our eyes…

At the beginning the city looks hostile and un-inviting. It is only gradually that you become acquainted with its odours, its corners, its colours, its people. By the end you are no longer an alien. Maybe because the city and its people stop being alien to you. When the aliens stop being aliens, that’s when they become citizens of the world…

94. EXT. DESERTED AVENUE – NIGHT

2005-04-21T15:16:00.003+03:00

So the scene we were shooting last night required that our leading man gets hit by a car. He does not get killed (it’s a comedy after all), but he is supposed to get hit, fly over the car and land on the other side. So a stunt man was employed and imported all the way from France. It turns out that there aren’t as many stunt men around as one might think. These people get to travel all over the world performing stunts; a car accident in Athens on Wednesday, a fall off a cliff in Italy on Friday. One might presume that these people get paid dearly for their unique services. Still the money they are getting paid is relatively little, considering the danger involved. Our man got paid 2400 Euro, which might sound adequate for a 10 sec performance….still, I am not so sure you would think so if you had been there.

Not at all the mucho, Rambo type of stunt man one might imagine, our Frenchman was this short, quite type of figure, rarely exchanging a glance, keeping to himself as if meditating. He always travels with an associate, who gets to drive the car (obviously). So there they were the two of them, rehearsing again and again, meticulously calculating the speed of the car, the exact point of impact. At each rehearsal, each time the car reached its target and before the target stepped aside at the last minute, I swear I missed a heart beat. So after a one hour rehearsal and after our two cameras were set and after our stunt man was dressed and his associate had assumed his starting position and after I had marked the scene and the 1st A.D. had called “action”…

I had thought this man would be performing some sort of acrobatic salto (somersault). I wasn’t at all prepared for the true-to-life car hit I was to experience. The man actually got hit! He flew over the car, limp as a stuffed doll. He even knocked the TAXI sign off and landed on the other side and lay there like dead. Even the blood we saw streaming down his eyebrow was real. And that was not in the script. The blood was streaming and the man was still lying there like dead, true to his role, his body all strewn. The paramedics were already there and thank god the man was fine. He only wanted the director to check if he had the shot. The paramedics told him he could use a couple of stitches, but the man with the thousand lives only wanted some band aid. Don’t know why I felt like hugging this man and thanking him. He didn’t have the star type of attitude I would expect from a man living on the edge like that. This man had the meekness of a man who was there because, well, somebody had to be. I am sure it’s not really like that. You don’t get to be a stunt man simply by being a martyr. Still, I felt like this man was risking so much for such little money and for, well, someone else’s fiction!!!!!!!!!! A fictitious reality!!!!!!!!

And then I couldn’t stop but remembering another reality. A very real one. That old lady flying over the car, the same way this man had. And yet another one before that - an old man lying on the concrete, his body strewn, his one shoe knocked off, his brain spilled out. I couldn’t look away. This old man could have been my own grandfather. I had walked up to a bystander and asked “who did it?” The bystander had replied, “I did”.

Two years after that my grandfather was hit. By a motorcycle. He, too, probably flew over head like this stunt man did last evening. My grandfather died though. Instantly.

Σημεία Ζωής

2005-04-14T00:17:00.003+03:00

Λιλιπουπολίτισσες, Λιλιπουπολίτες, παραδοθείτε...όχι αυτό είναι από αλλού. Take Two: Λαέ της Λιλιπούπολης, είμαι ζωντανή (ναι, κάπως πιο σχετικό), μόνο που άρχισα να δουλεύω σε μια ταινία και τα ωράρια είναι βαρ βαρ βαρ. Ευτυχώς τα άτομα δεν είναι βαρ βαρ βαρ, οπότε οι ώρες περνούν ευχάριστα και επιβιώνω (ψυχολογικά, αν όχι οικονομικά, εφόσον δεν πληρώνομαι δραχμή). Τα γυρίσματα της επόμενης εβδομάδας είναι νυχτερινά και θα γίνουν σε διάφορους δρόμους και σημεία της Αθήνας. Όποιος ενδιαφέρεται, ας μας αναζητήσει. Κερνάμε βραδινο-πρωινό καφέ. Θα είμαι εκείνη με την κλακέτα. 51/5/1η, Κλαπ
Υ.Γ. Με συγκινεί που με αναζητείτε. Kitty, διάβασα το post για τον μπαμπάκα σου. Καλό του ταξίδι....

Προς Κάτοικο Λιλιπούπολης

2005-03-21T12:24:00.004+02:00

Ξέρεις τι γίνεται βρε Δυστροπόπιγγα...αυτά που ενδεχομένως κάποιος να ήθελε να πει σε ένα blog εγώ τα λέω στον εαυτό μου σε μια πρώτη φάση (και σε φίλους σε μια δεύτερη φάση), οπότε δεν έχω πάντα την ανάγκη να τα πω και σε τρίτους (σε μια τρίτη φάση). Πώς να στο πω...τα έχω ήδη ακούσει, οπότε δεν χρειάζεται να τα ξανά «ακούσω» βάζοντάς τα μπροστά μου σε μορφή λέξεων. Κατά τη γνώμη μου, τα posts μας ικανοποιούν κατά κύριο λόγο μια ψυχική μας ανάγκη να μιλήσουμε για τους εαυτούς μας και τελικά να ακούσουμε τους εαυτούς μας. Εγώ όμως τον εαυτό μου τον ακούω όλη την ώρα. Βλέπεις, όταν έχεις μεγαλώσει σαν μοναχοπαίδι που κατ’ ανάγκη πέρναγε ώρες ατελείωτες μόνο του στο σπίτι, τότε ενδέχεται ο εαυτός σου να έχει αποκτήσει μια δική του υπόσταση– να έχει γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Όταν λοιπόν μιλάς στο εαυτό σου, είναι σαν να τον έχεις απέναντί σου. Εγώ πάντα μιλούσα στον εαυτό μου (δυνατά) σαν να ήταν άλλος άνθρωπος, γιατί ήθελα να νιώθω μια δεύτερη παρουσία στο σπίτι, οπότε μου έγινε συνήθειο και το κάνω ακόμα. Καμιά φορά σκέφτομαι πως όταν γεράσω, αν κάποια στιγμή τύχει και μου στρίψει, θα είμαι από εκείνες τις τρελές γριές που μιλούν στον αέρα μπροστά τους και οι περαστικοί τις κοιτάν περίεργα και γελάν.

Τώρα βέβαια, πέρα από αυτό, η αλήθεια είναι πως δεν έχω πάντα ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστώ με τους fellow bloggers μου. Ίσως να μην αισθάνομαι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και η ίδια αυτόν τον καιρό. Οπότε προτιμώ να κρατώ το στοματάκι μου κλειστό. Γενικά, όμως, μάλλον λακωνικός τύπος είμαι, ούτως ή άλλως, οπότε δεν λέω πολλά. Πάντως ούτε από αυτούς που τα κρατάν μέσα τους είμαι, οπότε όταν νιώσω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι θα το γράψω. Λυπάμαι πάντως που δεν μπορώ να συνεισφέρω κάτι αυτόν τον καιρό. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν διαβάζω τα δικά σας blogs ανελλιπώς....

Φιλιά στους άλλους Λιλιπουπολίτες!!

Dream Junkie

2005-03-11T13:01:00.003+02:00

It’s back!! My allergy - Rhinitis. It’s a nose allergy – the nose dries up and you can’t inhale through it. No idea when or why it pays me a visit. It was gone for over two years and now it’s back. I would like to blame it on stress. Stress had always expressed itself in the most bizarre ways, anyway….an eye that flickers constantly (even though I never bump into anyone), air that stops half way down my throat and never makes it to the lungs, nail biting (when I was a kid)…and now this…yet I don’t think so. It has probably something to do with temperature fluctuation that affects the blood vessels of the nose, or something like that. For example, I am outside in the cold breathing properly, then I enter my house, which is warm, and snap, no air. I am like a walking thermostat, sensing the temperature and reacting to it. And since the weather this last month has been so indecisive, my nose thermostat has gone berserk. What’s annoying, however, with this allergy is not that you can’t breathe, but that in order to breathe you have to get the assistance of some sort of drug. And, well, since Rhinitis is a persistent visitor you turn into a junkie (no exaggeration whatsoever). I was a junkie for three consecutive years once. When I lived in DK my mom would send me packages upon packages of this magical drug: Dexa-Rhinaspray N: tramazoline hydrochloride monohydrate 0.1286 mg & dexamethazone 21-isonicotinate 0.02 mg. How’s that for a drug? Did you notice the nicotinate ending? And how about that metha hiding between dexa and zone?

Yep, the addiction part is a bummer. Still, there’s one thing that this Rhinitis of mine is good at: at giving me the most interesting dreams of suffocation. You see, I take two sniffs (the drug is so strong, that’s all it takes) before I go to sleep, but at some point during the early hours of the morning the drug wears off and I am left without air. And that’s when my friend the subconscious, which has to warn me that I am out of air, begins to visualize the most intricate scenarios: at times I’m crying so much (don’t remember why) that my nose blocks and I’m out of air. At others, I’m underwater (don’t know how I got there) and I can’t come up for air. There are even cases when I reach for my drug in my dream but it does not work, so I panic and wake up…

Isn’t this subconscious fantastic?? I mean for those who might not believe that dreams try to tell us something, consider these dreams of mine. Or think of instances when for example the phone is ringing in reality and the ringing finds its way into your dream, as if to alert you. And isn’t it funny how smoothly the ringing gets integrated into your dream, even though the dream might be taking place in outer space for all I know? Here you are as an astronaut, slow motion flying in space, trying to fix the wing of the spacecraft that has bumped into a passing meteor, when all of a sudden…the phone rings…of course it does…and you’re thinking, yeah I’ll get it…and then you wake up…because the ringing persists and the absurdity of the situation makes you realize that this is only a dream…

Variations on a Dream

2005-03-03T14:15:00.003+02:00

Three years have gone by and they are still haunting me in my dreams – faces that want to be re-introduced, in places that assume different looks because they want to be re-lived.
They never stopped, my recurring dreams of packing suitcases and of being just minutes away from departure. One of those dreams I remember clearly, for I was not packing; I was staying behind, while all the rest were packing and going away. What pain…

I remember wandering in corridors, saying goodbyes. In other dreams I am always in a hurry. I am always running late. We are about to leave and I have not packed yet – how unusual for someone who has elevated packing in an art form. In another dream the scenery is bizarre – a hill and we have to carry our heavy suitcases up-hill.
My subconscious plays tricks on me. Feels unfulfilled. Wants to be given a second chance – to live and experience things differently, like in a film shoot: “One more time! The ending was not good!”

Στην Ελλάδα ζούμε

2005-02-16T12:27:00.003+02:00

Στην Ελλάδα ζούμε, δεν μπορείς να έχεις πολλές απαιτήσεις!

Και ο Ίταλο Καλβίνο μου έρχεται πάλι στο μυαλό:
«Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που θα υπάρξει. Αν υπάρχει μία, είναι αυτή που βρίσκεται ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε κάθε μέρα, που φτιάχνουμε με το να ζούμε μαζί. Δύο τρόποι υπάρχουν για να γλιτώσεις από το μαρτύριο της. Ο πρώτος είναι εύκολος σε πολλούς: δέξου την κόλαση και γίνε μέρος της έτσι που να μην τη βλέπεις πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση και γνώση: ψάξε και μάθε ν’ αναγνωρίζεις ποιος και τι, στη μέση της κόλασης, δεν είναι κόλαση, κι αυτά κάνε να διαρκέσουν, δώσ’ τους χώρο».

Στην Ελλάδα ζούμε, δεν μπορείς να έχεις πολλές απαιτήσεις!

Και ένας κόμπος μου ανεβαίνει στο λαιμό, γιατί αυτή η διαβολεμένη φράση είναι μέρος της κόλασης που περιγράφει ο Καλβίνο και παρ’ όλα αυτά βγαίνει ξανά και ξανά από τα στόματα ανθρώπων που εκτιμώ. Αν, όμως, ο καθένας από μας ζούσε με βάση αυτή τη φράση, τότε ετούτη εδώ η χώρα δεν θα ‘κανε ούτε ένα βήμα μπροστά. Και εδώ που τα λέμε και το ένα που κάνει χάνει την αξία του γιατί έπονται δέκα βήματα πίσω. Αυτή η στάση ζωής είναι που μας καταρρακώνει σαν έθνος, αυτή η έλλειψη αυτογνωσίας, αυτός ο κομπλεξισμός που δεν μας επιτρέπει να κάνουμε υγιή αυτοκριτική και να αλλάξουμε, να βελτιωθούμε. Δεν είμαστε τέλειοι. Είμαστε ατελείς. Και δυστυχώς απ’ τους πιο ατελείς ανάμεσα στους Ευρωπαίους. Καιρός να το παραδεχτούμε. Γιατί όσο στην Ελλάδα δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις (από τους εαυτούς μας καταρχήν), τόσο εκείνη, και εμείς μαζί, θα βαδίζουμε προς τα πίσω.

Επαναλάβετε μετά από εμένα: «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΕΧΤΩ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΙ, ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ, ΚΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΑ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΝΑ ΔΙΝΩ ΧΩΡΟ!!!»

War of the Worlds

2005-02-15T13:00:00.003+02:00

Why is it that aliens are always (with the exception of E.T.) portrayed as evil creatures and always feared and despised? Why is it we always expect the worst of them? How can we be so certain that aliens are not in fact far better than us? How can we know that they don’t live in perfect societies where they don’t kill each other in the name of God, or money. It seems to me we simply want some sort of scapegoat to turn our attention away from our own evil nature. In fact, how can we be certain that we are not the most evil planet of the Universe? How do we know that if aliens ever do visit they won’t simply want to help us become better? Why should they necessarily want to destroy us? And what’s with the looks, man…Why is it that they should look all freaky and pale (or green!!)? For once I would like to see a film where aliens visit and they look totally gorgeous and they are kind and want to help us improve our societies. I mean really, what is it with this superiority complex of ours? A little modesty would not harm us. And by the way, we should not be needing aliens to mirror our evil nature back to us. We should be doing this ourselves. If self awareness and self improvement are not our goals, then what the hell are we doing here? Honestly, I’m thinking of moving back to where I came from…

(I just hope the American government does not locate this blog and has me arrested for espionage...even though, come to think of it, that would be kind of exciting!)

Πατήστε 6ο

2005-02-14T19:23:00.003+02:00

Το λεωφορείο ανεβαίνει την Αλεξάνδρας. Λίγο πριν φτάσει στη Γ.Α.Δ.Α., εκείνη αποστρέφει το βλέμμα. Από μέσα της κάνει μια μικρή προσευχή: ποτέ μην τύχει και βρεθεί εκεί μέσα. Την προσευχή, όμως, κανείς δεν την ακούει.

Στην καρδιά του πιο σουρεαλιστικού οικοδομικού τετραγώνου, με τα Προσφυγικά εκ δεξιών, τη Γ.Α.Δ.Α. εξ αριστερών και το Παναθηναϊκό Στάδιο απέναντί του, στέκει το πιο πολυσύχναστο οικοδόμημα της Ελλάδας.

Εδώ οι ένοικοι τις πρώτες μέρες της διαμονής τους μένουν κλεισμένοι στα δωμάτιά τους, χαμένοι ανάμεσα σε δύο κόσμους, προσπαθώντας να καταλάβουν το γιατί. Όταν αναγκάζονται να βγουν στους διαδρόμους για το υποχρεωτικό σουλάτσο, περπατούν με σκυφτό το κεφάλι από φόβο μήπως δουν κάποιον γνωστό. Μήνα με το μήνα, όμως, πολλές από τις πόρτες των δωματίων ανοίγουν. Ίσως οι ένοικοί τους να μην θέλουν πια να κρύψουν τίποτα. Ίσως ανοίγοντας τις πόρτες να ανοίγουν και τις καρδίες τους.

Εδώ ο πόνος, άλλωστε, δύσκολα κρύβεται πίσω από τις κλεισμένες λαχανιές πόρτες. Ξεγλιστρά μέσα από τα κενά που αφήνουν οι προκάτ τοίχοι, δραπετεύει μαζί με τους δίσκους του φαγητού, ξεπηδά μέσα από τις λακωνικές και ακατάληπτες κουβέντες των ιατρών και των νοσοκόμων. Εδώ ο πόνος είναι βαθιά χαραγμένος στα μάτια των συγγενών, που με χαρτιά και βιβλιάρια στα χέρια μηχανικά πλέον ανεβοκατεβαίνουν στους ορόφους, αναζητώντας εισιτήρια και εξιτήρια, πράσινες και στρογγυλές σφραγίδες...

- Σε ποιον όροφο είναι το δωμάτιο;
- Στον 6ο. Θα περιμένετε τη νοσοκόμα να σας συνοδεύσει γιατί θα χαθείτε.
- Μην ανησυχείτε, έρχομαι συχνά εδώ…

Στο δωμάτιο στο τέλος του διαδρόμου η μαμά μου ετοιμάζεται για την τελευταία της διαμονή.

Στο διπλανό δωμάτιο, ακούω να λένε, ένας πατέρας κρατούσε το χέρι της κόρης του μέχρι τις πρωινές ώρες όταν εκείνη έφυγε για πάντα - ήταν μόλις 25 χρονών. Τώρα στο ίδιο κρεβάτι είναι ξαπλωμένος ένας πενηντάχρονος άντρας. Μια νεαρή γυναίκα του κρατά σφιχτά το χέρι. Είναι η κόρη του. Δεν βρίσκει τις σωστές λέξεις να του πει. Εκείνος, όμως, δεν έχει ανάγκη από λέξεις, γιατί όλα όσα θα ήθελε να του πει είναι ζωγραφισμένα στο πρόσωπό της...

Dream Sequence

2005-02-14T12:31:00.003+02:00

Last night I dreamt that I was chased by the police again. I was in a classroom with windows all over. Suddenly two individuals with machine guns appear at the open windows and start firing at the students. Two students were killed and for some bizarre reason I, and two other girls, were considered suspects, even though we were also in the classroom. I remember I run away and avoided returning to my house. I remember it was dark and I was running on a beach with rocks somewhere trying to find a place to sleep for the night. It was cold and two friends were trying to console me. The police had issued a search warrant. The other two girls were already arrested in order to testify. The next day I returned home and I was watching TV waiting for my arrest, when the police come at the house to drop off one of the other girls. I remember the policeman asking, “I don’t suppose she’s in the house hiding” and I answered “Yes, I am here waiting”. I was asked why I had run away and I remember answering that I was not ready to spend a night in jail; that I was in shock and I wanted to spend time alone and collect my thoughts. I was given time to pack some things. I remember opening a white locker type of closet and trying to find some clothes. I was so confused I could not find what I was looking for. I was then taken to the police station where I was questioned about that day. I was asked what I remembered. Only in flashback did I dream of what had happened. I remembered me rushing out of the classroom while bullets where flying over my head and running down a corridor, my knees loose from fear, grabbing myself from a chair to reduce my speed and then collapsing on the floor crying so hard I could hear my crying in my sleep. I was asked if I remembered the faces of the killers and it turned out I remembered so clear. These two guys were part of some sort of group, of which I was a member too. I was shown photos of other suspects, members of that group, and I was shown a video from an informal meeting and I saw me there. That’s why I was a suspect; because I was a member of that group. Those two guys, however, were not the leaders, and I remember thinking they were so innocent that they could never have killed anyone. Yet it was them. I remember being led through corridors, handcuffed, people watching me, me feeling so important in my innocence, for I was innocent, so tired, so shocked, but so relieved that I was alive. It felt as If nothing could ever be the same again and that some veil of sadness would forever cover my face.

Τα Αγρίμια

2005-02-04T20:44:00.003+02:00

Αγρίμια θα συναντήσεις πολλά. Κουλουριασμένα πίσω από τα δέντρα, θα παρακολουθούν την κάθε σου κίνηση και αθόρυβα θα την καταγράφουν με το ανεξίτηλο μελάνι τους. Σαν πέσει η νύχτα, τα μάτια τους θα αστράψουνε μες στο σκοτάδι και με τα ουρλιαχτά τους θα σκίσουνε την ησυχία προσπαθώντας να σε τρομάξουν. Αν όμως δεν τα φοβηθείς και δείξεις τόλμη, θα ακούσεις γνώριμες τραγουδιστές φωνές να βγαίνουν απ’ τα λαρύγγια τους. Αυτά δεν είναι συνηθισμένα αγρίμια. Είναι άνθρωποι που δεν είχαν το θάρρος να βγουν από νωρίς στο φως και έμαθαν να ζούνε στο σκοτάδι.

Τα αγρίμια τούτα μην κάνεις το λάθος και τα πλησιάσεις απότομα, γιατί θα το βάλουνε στα πόδια και θα εξαφανιστούν ίσως για πάντα μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων. Αν θελήσεις να γνωρίσεις την ανθρώπινη μορφή τους, τότε κάτσε να ξαποστάσεις στη σκιά ενός δέντρου και περίμενε να κάνουν εκείνα την πρώτη κίνηση. Αν φανείς φιλικός και αληθινός, εκείνα σιγά-σιγά θα βγουν από τις κρυψώνες τους και θα ‘ρθουν να σε συναντήσουν.

Με τα γόνατα τους στο στήθος θα καθίσουν στη σκιά ενός αντικρινού δέντρου και θα σε περιεργάζονται. Μην φοβηθείς τα μάτια τους που θα προσπαθούν να καθρεφτιστούν μες στα δικά σου. Μπορεί να μοιάζουν με λόγχες που μπήγονται στις ίριδες. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι στόματα που προσπαθούν να ξεδιψάσουν.

Μέρα με τη μέρα τα αγρίμια θα έρχονται κοντύτερα. Μην νομίσεις, όμως, πως ημέρωσαν και χαλάσεις την αρμονία με τις κινήσεις σου, γιατί αυτά θα κάνουν πίσω. Αν τα δεις να χάνονται μέσα στο δάσος, μην απορήσεις. Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται είναι η ίδια τους η υπόσταση. Είναι μήπως ξαφνικά διαπιστώσουν πως είναι άνθρωποι. Μήπως ξαφνικά νιώσουν πως ημέρωσαν.

Γι’ αυτό μην νομίσεις πως σε εγκατέλειψαν. Καθώς θ’ αρχίσει να χαράζει, θα τα δεις να γυρίζουν πίσω έτοιμα να σ’ αφήσουν να τα πλησιάσεις. Αν τυχόν, όμως δεν σε βρουν εκεί, τότε λαβωμένα θα συρθούν πίσω στις κρυψώνες τους γλείφοντας τις πληγές τους για να γιάνουν.

Danish Courtesy

2005-02-04T18:25:00.004+02:00

EXT. AMAGER – DAY

Spanish girl hastily locks the front door of her house and rides her bike without realizing that the rear tire is a bit flat.

CUT TO:

EXT. AMAGER BICYCLE LANES – DAY

Spanish girl is driving her bike with great speed, still not aware of the flat tire, when suddenly gravel causes her bicycle to slip. She falls from the bicycle and lands on her back. She lies there not being able to breathe properly. A Danish guy in his twenties stops immediately because she’s blocking his way on the bicycle lane.

GUY
erstgfhsfksjhgsd?

She’s thinking “What the hell is he saying? I don’t think I can actually try and speak Danish right now”

GUY
erstgfhsfksjhgsd?

SPANISH GIRL
(out of breath and with a faint voice)
I don’t speak Danish

GUY
Did you hurt yourself?

SPANISH GIRL
I don’t know yet…

GUY
(frantically pointing at his wrist watch)
Yeah, yeah, but hurry up! I have to go to work!

The Spanish girl lies there dumbfounded.

Actual ending: He yanks her by the hands and helps her to her feet.

Alternative ending:

SPANISH GIRL
Well OK, give me a pen and paper and I will write you a note for your boss

He gives her a pen and notebook. While still on her back, she writes: “Per Knudsen was late for work because he was helping a Spanish girl that fell from her bike.”

courtesy of I.G.V.

Detach

2005-01-31T16:45:00.003+02:00

Attach a name of preference,
A beautiful smile upon his face
Attach a personality,
Lyrical words, for recitation, on his lips
Attach a depth into his eyes – green
Warmth in his arms for that one hour before dawn
But first
Detach that blond chick from his side

Love is

2005-01-29T15:33:00.004+02:00

Yesterday I met up with a friend, a very good friend, yet not my closest friend; a friend that I don’t see very often and, yet, if I were to ask myself which friend I love most dearly it would probably be her; it wouldn’t be my oldest friends or my closest friends, but her. So I started thinking about it. How can it be?

What is it that makes us love another?

First of all it’s a prerequisite that you know yourself well enough; you need to have heard yourself (1000 times at least). Otherwise, when you find yourself in a friendship (or any relationship for that matter), you spend too much time trying to define yourself, so you don’t really allow space for the other to just be and be heard. Only once you allow the others to be themselves you can truly open up to the possibility of loving them. And if you find that you do love them, then, surprise surprise, what you actually come to love is the them that you are not. That’s it! That’s true love. We don’t love others because they are like us. We love them because they have elements that we would like to have; because they are the us that we are not and we would like to be. We love them because we look up to them and admire them. That’s why I really love this friend. Because she has elements in her personality that I envy and I wish I had; elements that my other friends don’t have. Of course I love my other friends as well, so obviously they too have elements that I admire. It’s just that this friend of mine is more close to the me I would like to be.

And then, quite appropriately, that line comes to mind from Hal Hartley’s Trust: “respect, admiration, trust equal love.” So I start running a list in my head of all the friends or boyfriends I ever had…can it be? Yes it can! Love has nothing to do with romance – there’s nothing magical or electric or chemical about true love. True love is pretty straight forward, pretty cerebral, pretty down to earth. When you love, you know why. It’s all crystal clear. Of course we all want magic in our lives, that’s why we fall in love again and again. But I wonder, when it comes to getting serious, living together, having families…is romance enough? If it were, all these people getting married would be living happily ever after. Yet so many marriages fall apart. Why is that? I have come to the conclusion that it’s because people marry out of romance, and not out of love, or because they confuse one with the other. I mean, this is an instance in which one ought to be realistic. Romance dies eventually; no matter how much you might try to resuscitate it, it has an expiry date. So if there’s no true love beneath it, then what the hell is there left? In the best scenario, two broken hearts. In the worst, a beautiful divorce and children who have to forever live with the mistakes of others…but does anyone think of children that are not yet there when they are in love?

If

2005-01-28T22:58:00.003+02:00

IF I had not volunteered for CVG, I would have never become a leader at an international camp and I would have never gotten the wish to go and volunteer abroad, so I would have never found that program in CPH, I would have never met M. and we would have never become friends, I would have never worked at that TV station and I would have never met J. who introduced me to the EFC, so I would have never applied and I would have never been accepted, I would have never come back and I would have never told D., who was the ex of F. who was the best friend of M. whom I had met in CPH, that the EFC was the place to be and D. would have never gone there herself, so she would have never met S., who comes from the other side of Europe, and she would have never fallen in love with him, she would have never gone to live with him up there and they would not be now getting married...

How strange and magical can life sometimes be!

Internet Café Revisited

2005-01-28T17:55:00.003+02:00

It's been six years since I sat at this very same internet café and had my future pop up on the screen before me. I had to rush back home and call that man with the strange name: “Hallo, Mr Kirkeby? (erroneously pronouncing it Κίρκεμπαϊ) I am calling about that volunteer position. Is it still available?” How could it not be? The position had just been announced and I was probably the first to see it. After one month of daily unsuccessful search...one very insignificant morning...at last my ticket out of here! I could not believe it! Months later, Mr Kirkeby (correctly pronounced Κίεκεμπι – the r silent, the last i with pursed lips) would tell me that when I had called he was at the airport in Rome and he was shocked that someone had already found out about the position and was interested. Was that karma or what! I remember when I got the email of acceptance, two weeks after that call, I started jumping up and down…literally. I was finally free. I was out of here. The there, however, was still a mystery to me; Copenhagen was just a name of a city somewhere in the North; its exact location of no prior significance to me. It’s funny. Now, Copenhagen is another word for ‘home’ and I find that I have to visit it at least once a year in order to refuel and be able to survive one more year in a city that I do not particularly like. It’s a strange thing with cities; you can fall in love with them like you do with people. It’s just unfortunate when you are in love with a city other than your own because, well, like with all long-distance relationships, the absence of the beloved is…excruciating!

Οι πόλεις και οι νεκροί

2005-01-10T14:00:00.006+02:00

Τις προάλλες τον είδα πάλι. Ήταν ο ζητιάνος χωρίς πόδια, καθισμένος σε ένα χαλάκι, πάντα στη μέση του πεζοδρομίου, ποτέ με την πλάτη στον τοίχο, πάντα στη μέση, σαν ένας μικρός βούδας, μικροσκοπικός, οι περαστικοί θεόρατοι καθώς περνούσανε γύρω του - ο μοναδικός ζητιάνος στον οποίο δίνω χρήματα. Όταν πήγαινα σχολείο, ήταν ο ζητιάνος με το ένα πόδι που έγερνε σε μια πατερίτσα και ζητιάνευε πάντα στα φανάρια – κάποτε του είχα δώσει όλο μου το χαρτζιλίκι. Άλλοτε, ήταν ο τροχονόμος στη συμβολή της Αγ. Βαρβάρας με την Κηφισίας, ο υπάλληλος που έβαζε βενζίνη, κάποιος ηλικιωμένος που έμπαινε στο λεωφορείο. Πάντα η ίδια έκφραση. Και εγώ πάντα να προσπαθώ να καταπιώ εκείνον τον κόμπο που σχηματιζόταν στο λαιμό μου.

Ώσπου κάποια μέρα, χρόνια μετά, διαβάζω αυτήv την παράγραφο και όλοι οι κόμποι γίνονται δάκρυα και τα δάκρυα ένας ασταμάτητος χείμαρρος.

«Φτάνεις σε κάποια στιγμή της ζωής σου όπου, ανάμεσα στον κόσμο που έχεις γνωρίσει, οι νεκροί είναι περισσότεροι απ’ τους ζωντανούς. Και το μυαλό αρνιέται να δεχτεί άλλες φυσιογνωμίες, άλλες εκφράσεις: σ’ όλα τα καινούργια πρόσωπα που συναντάς, αποτυπώνει τις παλιές μορφές, βρίσκει για το καθένα τη μάσκα που του ταιριάζει περισσότερο».

(από το «Οι Αόρατες Πόλεις» του Ίταλο Καλβίνο)

If only for this

2005-01-10T13:57:00.004+02:00

I once met a young boy, already so disappointed and fed up with life, that wanted to let go. But so incomprehensible was his death wish to me, that I made it my mission to prove to him that life was worth living. So I held him in my arms and I lulled him with my words and I did manage to hold him back for a little while. But then one day the boy decided it was time to leave. And so he tried. The next words I heard from him where from inside a psychiatric clinic. The boy had failed. Maybe deep inside he wanted to fail. Maybe he was just crying out for help. So help he got, and he managed to survive, and he’s still among us and probably happy. But lately I have been thinking a lot about that death wish of his, for I’m not so certain anymore if life is always worth living.

I don’t believe in suicide and I don’t believe in letting go. Rather, I believe in doing your best with what you’ve got, and since life is what you’ve got, you might as well do something with it. Besides, I’m too much of a dreamer to simply quit. Dreams are like “floating spars to men that rise and sink and rise and sink again.” Still, these last few months that I’ve seen my mom come so close to death, I’ve often thought that maybe it would have been better if death had flirted with me instead of her. For there come times when death to me does not seem so scary.

Obviously when you are healthy it’s impossible to empathize with someone who’s ill. Yet I really tried to put myself in her place to see how it felt. And in my attempt it was not fear I felt, but rather resignation. I felt that if it had been me, it wouldn’t have really mattered - to me - so I would have just accepted my fate. It might have mattered to others (my mom for sure), but not to me – for there is nothing of significance holding me back in this life. Besides, most of the times it feels as if I’m living someone else’s life and, well, death cannot be that scary when it’s approaching a life that is not your own. But then again, you cannot really feel how it feels when death is near, until death is actually there…

Then I got me thinking that even if my life was significant to me, it still would not be of significance to anyone else (except to my mom, for it must be tragic losing a child). My mom’s life, on the contrary, is significant to so many people. She is a doctor and has patients who need her. She is a mother, a sister, a daughter, so she has a family that needs her. She is a good friend, so she has friends who need her. But who the hell really needs me? Apart from that, my mom has worked hard for so long and has created a life for herself. What have I created so far that really matters to me, let alone to other people? The thing is, if I were to leave, my death wouldn’t affect people to the same extent my mom’s death would. And that is the truth…

…and then, when you least expect them, come those bits and pieces of existence that make you so happy that you want to hold on to life as tight as you can. They aren’t those big, life-altering bits, like falling in love or succeeding in your career, but rather those tiny, insignificant bits, like attending a great concert, or having a laugh with a friend, or enjoying a starry night, that make you think “if only for this…life is worth living!”

Dream Sequence

2005-01-04T14:28:00.002+02:00

Before the tragedy occurs, you freeze the frame

I was on the run - or, well, this character was, that at times was me and at others I watched as if it wasn’t me. She, I, was on the run for having committed a big crime; so it felt. Otherwise, why would she need to run so fast? There was a scene where the character, still on the run, meets up with her lover. He takes her in an office, to hide and make love, presumably. A very tender scene of close-ups of hands follows. This one I can totally feel, so I guess then I become the character. Then I am on the run again, policemen after me. I find refuge in an old woman’s house. I don’t know her, yet it seems as if she was expecting me. She lets me go in. I enter a dark living room. I feel secure, so maybe there’s no way that they will ever look for me in that house. I feel secure, so the dream can now end. The character is looking out the window to a friend, who is I, and knows that she will never see her friend again. She will have to stay in that house forever, but at least she will be safe. The dream needs to end, so from the friend’s POV now, there is this closing sequence in slow motion, de-saturated colors, the character looking out the window of the dark living room. You can almost hear some exit music, you can almost see credits rolling. And the dream ends, and I wake up…

Μικρή Ιστορία του Μετρό

2005-01-03T14:13:00.002+02:00

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ. ΜΕΤΡΟ - ΗΜΕΡΑ

Ψηλός, μελαμψός άντρας εισέρχεται στο συρμό του Μετρό προς Μοναστηράκι. Κρατάει μια μαύρη Delsey τσάντα με τα δυο του χέρια, όπως θα κρατούσε ένα δίσκο. Κάθεται διαγώνια απέναντί μου. Γιατί ο ψηλός, μελαμψός άντρας, που όμως είναι Έλληνας, κρατάει μια μαύρη Delsey τσάντα κατά αυτόν τον τρόπο; Κοιτάω να δω σε τι κατάσταση βρίσκεται το χερούλι της. Είναι στραμμένο προς το μέρος του οπότε δεν καταφέρνω να δω τίποτα. Βάζω το βιονικό μου αυτί σε λειτουργία μπας και ακούσω το χαρακτηριστικό ήχο τικ τακ. Τίποτα. Τον περιεργάζομαι με την άκρη του ματιού μου. Και αν χρειαστεί να τον περιγράψω στην αστυνομία; Ασπρομάλλης άντρας απευθύνει το λόγο στον ψηλό μελαμψό και κάθεται απένταντί του. Ο συνεργός. Του λέει κάτι ασυνάρτητο. Ύποπτο, σκέφτομαι. Το σενάριο αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Όπου να ‘ναι πλησιάζουμε στη στάση Αμπελόκηποι. Ο μελαμψός άντρας θα εναποθέσει διακριτικά την τσάντα στο διπλανό κάθισμα, δευτερόλεπτα πριν αυτός και ο συνεργός του πεταχτούν απο το συρμό και οι πόρτες κλείσουν πίσω τους. Επειδή υποτίθεται ότι έχω καλά αντανακλαστικά θα προλάβω να πεταχτώ έξω και εγώ. Ο συρμός θα απομακρυνθεί, και τότε για πρώτη φορά στη ζωή της Σαββατογεννημένης και σε δίσεκτο έτος το όνειρο θα βγει προφητικό: δυο τρένα συγκρούονται μέσα σε τούνελ - στο όνειρο λόγω καθυστέρησης ενός από τους συρμούς. Η σύγκρουση είναι τόσο σφοδρή που προκαλείται σεισμός πολλών ρίχτερ. Ολόκληρη η πόλη σείεται και εγώ μόλις έχω βγει από το συρμό. Είμαι ζωντανή. Γιατί όμως νιώθω σαν να είμαι ακόμα μέσα στο τρένο; Βιώνω τη σύγκρουση όπως υποθέτω θα τη βίωναν οι επιβάτες. Η αίσθηση που μου μένει είναι αυτή που έπεται μιας ολοκληρωτικής καταστροφής. Τίποτα δεν θα είναι πάλι το ίδιο. Πώς μπορείς να συνεχίσεις να ζεις με την γνώση πως τόσοι άνθρωποι πέθαναν άδικα, ενώ εσύ...
Ο μελαμψός άντρας μαζί με το συνεργό εξέρχονται από το συρμό. Η τσάντα στα χέρια του – ευτυχώς. Για άλλη μια φορά ο Sigmund είχε δίκιο - τα όνειρα δεν είναι προφητικά. Απλά εκφράζουν φόβους μας και επιθυμίες. Μπορώ τώρα να επανέλθω στον κόσμο των πραγματικών ανθρώπων.

Temporary Alien

2004-12-28T19:01:00.003+02:00

Some claim that I chose to come here,
that I was not thrown onto this planet
by the invisible hand of some creator.
Some claim that it was I –
tormented by the remembrances of the life I left behind –
who chose my present state.

The question, then, remains: What did I come here for?
Did I come here to make some statement?
Be somebody specific?
Do something in particular?
Participate in some way special?
Could it be perhaps that I brought myself such a long way
to fill communicative gaps in people’s lives?

And if so,
why then did I choose to make the process so humiliating,
at times, and the result so minute compared to the effort?
Why did I choose to make myself unhappy, unwanted, excluded and unfulfilled?
What was I thinking?
What sort of plan is this I devised?
How can a soul, travelling in the universe,
from a position so insightful,
have chosen a role so complicated and disturbing?

I’m doomed, it seems, to walk alone on this
Communication Highway,
My occasional fellow travellers coming and going
as fleetingly as dreams.
If my plan was to make communication
more smooth and meaningful,
if this is what I came here for,
how come my Communication Highway
is so bumpy and empty?
How come so very few inhabitants
voluntarily decide to walk with me?
How come they are so frightened when touched?
How come touch is not a practice around here?
How come I chose a planet so untouchable and cold?

My name is Earth
My name is Homo Sapiens

Do not touch me…Do not touch me…